လူတိုင္းလူတိုင္းတြင္ မတူညီေသာ ဘဝမ်ားရွိသည္။ မတူညီေသာ လကၡဏာမ်ားရွိသည္။ တစ္ခ်ဳိ႕ဘဝမ်ားသည္ သာယာမႈမ်ားျပီး တခ်ဳိ႕ေသာဘဝတို႔မွာ မ်က္ရည္ခါးခါးက်တတ္သည္။ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းအတိျပီးသည့္ ဘဝမ်ဳိးသည္ မတည္ျမဲေသာဤေလာကတြင္ မရွိႏိုင္ပါ။
က်မတို႔ေတြးထင္ထားေသာ ေရႊအိမ္စံမင္းသမီးဘဝသည္လည္း ၾကိတ္၍ငိုေသာ အခ်ိန္မ်ားရွိေနမည္မွာ။ သို႔ေသာ္ တစ္ခ်ဳိ႕သူမ်ားသည္ ထိုဒုကၡမ်ားအား ေလ်ာ့နည္းစြာရတတ္ၾကသည္။ ဗုဒၶဘာသာတို႔က ထိုလူမ်ားကို ဘဝေပးေကာင္းသည္ဟုဆိုၾကသည္။
က်မဘဝသည္လည္း ေပ်ာ္ရႊင္စရာ ေခတၱခဏတို႔ ရွိခဲ႔သလို .. ဝမ္းနည္းစရာ အိပ္မက္ညတို႔ ရွည္ခဲ့ဖူးသည္။ ဘဝေပးကံမေကာင္းသည္လား ဘုရားသခင္ အလိုမက်၍လားေတာ့မသိ .. ႐ုန္းကန္ျခင္းမ်ား၊ မ်က္ရည္မ်ားႏွင့္ မိတ္ေဆြဖြဲ႔ခဲ့ရသည္မွာ အင္မတန္ကို မ်ားခဲ့သည္။ ထိုဘဝကိုေပးခဲ႔သည္မွာ မိဘမ်ားေလာ ေလာကဓံတရားေလာ။
“အေမြျပတ္ စြန္႔လႊတ္ျခင္း” ဆိုေသာသတင္းကို သင္ဖတ္ဖူးမည္ထင္ပါသည္။ သားသမီးဟု ေခၚသူမ်ားက မိဘဆိုေသာသူမ်ားအား စိတ္ဆင္းရဲေစသည့္အရာမ်ား ျပဳလုပ္ျခင္းေၾကာင့္ ထိုမိဘမ်ားက ထိုသားသမီးမ်ားကို ေနာင္တြင္ အေတြ႕မခံ၊ ေသလည္း ဘာမွမခ်န္၊ ထိုနည္းထိုဟန္ျဖင့္ အေမြျပတ္ စြန္႔လႊတ္တတ္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ သတိထားမိလွ်င္ သိႏိုင္ပါသည္။ ထိုကဲ့သို႔ေသာ သတင္းမ်ားတြင္ ကံတၱားတို႔သည္ မိဘမ်ားသာျဖစ္ျပီး ကံမ်ားသည္ သားသမီးတို႔ျဖစ္ၾကသည္။
အသက္ အရြယ္ပိုင္းျခားနားျခင္းသည္ ဤျဖစ္ရပ္၏ တရားခံေလာ သို႔မဟုတ္ လူ႔ေလာကသို႔ ေစာလို႔ ေရာက္ေနေသာမိဘမ်ားက အႏိုင္က်င့္ျခင္းေလာ။ ထိုအေျဖကို က်မ မသိပါ။ သိေအာင္လည္း ေျဖသူမရွိခဲ႔ပါ။
ဤအသက္အရြယ္ ေလးဆယ္ဟူေသာပမာနျဖင့္ နားလည္ထားေသာ တခ်ဳိ႕အရာမ်ားရွိသလို သင္ယူရမည့္ သဘာဝမ်ားလည္းရွိေသးသည္။ က်မသည္ မိခင္ဘဝေရာက္ျပီ ထို႔အတူ သမီးတစ္ေယာက္လည္း ျဖစ္ခဲ႔ဖူးသည္။
လြန္ခဲ့ေသာအႏွစ္သံုးဆယ္ေက်ာ္ က်မအပ်ဳိေဖာ္ဝင္ရန္ပင္ အေတာ္အတန္လိုေသးသည့္ အခ်ိန္တြင္ မိခင္သည္ မိသားစုကိုထားျပီး ထြက္သြားခဲ့သည္။ သိပ္ငယ္ခဲ့ေသာ ထိုအခ်ိန္က က်မခူးေသာ လမ္းေဘးပန္းမ်ားသည္ က်မမသိခဲ့ေသာ လူတစ္ဦး၏ ႏွင္းဆီလန္းမ်ားေလာက္ အေမ့ကို အလွဆင္ႏိုင္စြမ္း မရွိသည္ကို နားမလည္ခဲ႔။ အေမျပန္လာမည္ထင္ျပီး အေဖ့ျခံထဲ လမ္းေဘးပန္းေတြ စိုက္ေနခဲ့ဖူးသည္။ ႏွစ္ႏွစ္ေက်ာ္ၾကာေတာ့ ထိုပန္းေတြႏွင့္ခြဲျပီး တနယ္တေက်းရွိ အေဒၚႏွင့္အတူတူေနခဲ့ရသည္။
ျမိဳ႕ျပတြင္ အလုပ္ရေသာအေဖသည္ တစ္ပတ္တစ္ခါသာ က်မတို႔ေမာင္ႏွမနား ကပ္နိုင္ခဲ့သည္။ အငယ္ဆံုးျဖစ္ေသာ က်မသည္ အၾကီးဆံုးျဖစ္ေသာ အမေလာက္ အေဖ့ထံတြင္ ရင္ႏွစ္မဆန္ခဲ့။ အပ်ဳိၾကီးျဖစ္ေသာ အေဒၚသည္လည္း ေယာက်ာ္းေလးျဖစ္ေသာ အကို႔ကိုသာအခ်စ္ပိုျပီး အလိုလိုက္ခဲ့သည္။
ဤသို႔ျဖင့္ ဘာသိဘာသာေနတတ္ေသာ က်မသည္ မမႏွင့္ကိုကို မလုပ္ခ်င္ေသာ ေရခပ္ျခင္း၊ အိမ္တိုက္ျခင္း၊ ပန္းကန္ေဆးျခင္း၊ ထမင္းခ်က္ျခင္းမ်ားျဖင့္ ငယ္စဥ္ကတည္းက အကၽြမ္းဝင္ခဲ့သည္။ ျမိဳ႕ျပ၏ လွပမႈမ်ားတြင္ နီေတြးေနေသာ ႏႈတ္ခမ္းမ်ားရွိသည့္ မိန္းမလွအခ်ဳိ႕လည္းပါဝင္သည္။ ေယာက်ာ္းသားျဖစ္ေသာ အေဖသည္ ပုထုစဥ္ပီသစြာျဖင့္ အ႐ုိင္းဆန္ေသာ ယဥ္ေက်းမႈကို အတုယူကာ ရင္ႏွစ္ကိုထား၍ ၾကင္သစ္နားသြားခဲ့သည္။ မိုးေတြညိဳေနမွန္း သိေသာ္လည္း မိုးခိုရန္ ကိုယ္ပိုင္ထီးတစ္လက္ပင ္မရွိခဲ့ေသာ ထိုဘဝက မိုးေတာထဲတြင္လည္း ရာဘာဖိနပ္အစုတ္ကိုလည္း ထီးလုပ္ေဆာင္းတတ္ဖို႔ သင္ၾကားေပးခဲ့သည္။
ဒီလိုဒီလိုနဲ႔ ႏွစ္ေတြလေတြငိုေတာ့ က်မ ႏွစ္ဆယ္မျပည့္ခင္မွာပင္ အိမ္ေထာင္က်ျဖစ္ခဲ့သည္။ ျဖစ္ပံုကေတာ့ ရည္းစားႏွင့္ခ်ိန္းေတြ႔တာကို အကိုေတြ႔သြားျပ ီထင္ျပီး အေၾကာက္လြန္ရာမွ ခိုးေျပးခဲ့ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။ အလြန္တင္းက်ပ္ျပီး နားလည္မေပးတတ္ေသာ အေဒၚ၏အရိပ္ကို မြန္းက်ပ္ေနေသာ က်မအတြက္ ရည္းစားထားျခင္းက ထြက္ေပါက္ျဖစ္ခဲ့သည္။ က်မမွားခဲ့သည္လားေတာ့မသိ ငယ္ငယ္ရြယ္ရြယ္နဲ႔ ႏွစ္ေယာက္တစ္ဘဝစခဲ႔မိတဲ႔ က်မတို႔ ဒီလိုနဲ႔ပဲ အိပ္မက္ေတြလွေအာင္ အားတင္းခဲ့ရသည္။
ေက်ာင္းမျပီးေသးေသာ ခင္ပြန္းသည္၏ မိသားစုသည္ က်မငယ္ဘဝမိသားစု၏ ႏွစ္ဆမွ် ၾကီးမားေနသည္။ သားသမီးတျပံဳတမႏွင့္ ေယာကၡမက အၾကီးဆံုးသား၏ အိမ္ေထာင္ဖက္က်မကို လားလားမွ်သေဘာမက်ခဲ့။ တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္နွင့္ ထိုမိသားစုသည္ ဖ႐ိုဖရဲက်လြန္းလွေသာ္လည္း အတူတကြ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကသည္ အတူတကြ ဝမ္းနည္းရသည္။
မေျပလည္ေသာဘဝကို သံုညအျဖစ္က စရင္း၊ ခ်ဳိ႕တဲ႔ေနတဲ႔ လူေတြရဲ႕ အေပါစားအတၱမ်ားၾကားမွာ ရွင္သန္ခဲ့ရသည္။ ခင္ပြန္းသည္၏ ရင္ခြင္အရိပ္သည္ မိုးထဲေလထဲ အလုပ္လုပ္ခဲ့ရတဲ့ ညေတြမွာလည္း သူမအတြက္ေတာ့ နားလည္မႈျပည့္ဝေနခဲ့သည္။ ႐ုန္းကန္ေနခဲ႔ရေသာ ထိုအခ်ိန္ကေတာ့ လူေတြေျပာေျပာေနက် ေဖးမျခင္းဆိုတာကို ေယာင္လို႔ပင္မျမင္လိုက္။
ရွိသမွ်ေတြကို ေပါင္ႏွံျပီးေတာ့့ ပိုက္ဆံရွာတဲ့ ေယာကၡမက သူမ၏ ထမီမ်ားလည္း ခ်မ္းသာမေပးခဲ့။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း ထမီႏွစ္ထပ္သံုးထပ္ကို ခိုင္ခိုင္ျမဲေအာင္ သူမဝတ္တတ္ခဲ့သည္။ အရက္မူးတတ္တဲ႔ ေယာကၡထီးကိုလည္း အေဖရင္းလိုျပဳစုသည္။ ငယ္ေသးတဲ႔မတ္ေလးေတြကိုလည္း ထမင္းခ်က္ေၾကြးသည္။ လူအားလံုး သူတို႔နည္းသူတို႔ဟန္ျဖင့္ အတၱၾကီးခဲ့ေသာ္လည္း အနည္းဆံုးေတာ့ထိုလူအားလံုးက သူမအတြက္ မိသားစုေတြျဖစ္ေနခဲ့သည္။
ဤသို႔ျဖင့္ က်မခင္ပြန္းသည္ ေက်ာင္းျပီးေသာအခါမွ ဘဝသည္ အတန္ငယ္ အဆင္ေျပလာခဲ့သည္။ “အပင္ျမင့္ေလေလတိုက္ေလ”ဆိုေသာ စကားမွာ အလြန္တရာ မွန္ကန္လွသည္။ အနည္းငယ္ အဆင္ေျပေသာအခါ လူရာဝင္လာေသာ္လည္း မေပးကမ္းႏိုင္ပါက အတင္းေျပာခ်င္ၾကသည္။
အထင္ၾကီးခံရျခင္းသည္ ေကာင္းသည္ဟု ထင္ၾကမည္ သို႔ေသာ္ အထင္ၾကီးခံရျခင္းသည္ မေကာင္းပါ။ amplifier နွင့္တူေသာ လူတို႔ပါးစပ္သည္ ခင္ပြန္းသည္၏ လုပ္အားခကို ႏွစ္ဆမွ်ျဖစ္ေအာင္ ခ်ဲ႕ကားၾကသည္။ ေရႊေငြေတြအျပံဳလိုက္ စုေဆာင္းထားသည္ ဟုပင္ ဆိုၾကေသးသည္။
ေငြေၾကးေခ်ာင္လည္ေသာ္လည္း ေဆြမ်ဳိးမ်ားအား အစဥ္ေပးကမ္းႏိုင္ရန္ကား က်မတို႔အဆင္မေျပႏိုင္ပါ။ လူပီသေသာ က်မတို႔တြင္လည္း အတၱအခ်ဳိ႕ရွိရသည္။ သံုးစြဲရမည္ စုေဆာင္းရမည္။ ေမြးဖြားလာမည့္ ေမြးဖြားထားသည့္ သားသမီးရတနာမ်ား အတြက္လည္း ၾကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားရမည္။ ျပီးေတာ့ ကိုယ္ပိုင္အိမ္ေလးျဖင့္လည္း ေနခ်င္ေသးသည္။ လူသားတိုင္းမက္ေသာ ေရႊေရာင္အိပ္မက္တခ်ဳိ႕ကို က်မတို႕လည္းမက္ခြင့္ရွိသည္။
သို႔ေသာ္ လူဆိုေသာ အမ်ဳိးမွာ အလြန္ကိုခက္သည္။ ေပးရင္တမ်ဳိး မေပးရင္တမ်ဳိး။ ကိုယ္တိုင္ၾကိဳးစားျပီး တက္လမ္းကိုေတာ့မရွာ အရပ္တကာလွည့္ျပီး လက္ျဖန္႔ေတာင္းဖို႔က်တတ္သည္။ အဆင္မေျပ၍ ေငြေၾကးအကူညီလိုသည္ ကိစၥမရွိ ကူညီႏိုင္သည္။ ကိုယ္လည္း ဒုကၡေရာက္ဖူးတာပဲေလ ဒါေပမယ့္ တတ္ႏိုင္ေသာ ပမာနေတာ့ျဖစ္ရမည္။ ခ်ဲေတြထိုးျပီး ႐ွဴံးေတာ့မွ သိန္းႏွင့္ခ်ီျပီးဆပ္ဖို႔က်ေတာ့ က်မတို႔လည္း မတတ္ႏိုင္ျပီေပါ့။ သာေရးနာေရးလား အေထြအထူးေျပာစရာမလို ကုန္သင့္သေလာက္ေတာ့ကုန္ရမည္။ လူ႕ပတ္ဝန္းက်င္မွာေနျပီး အခ်င္းခ်င္းေဖးမကူညီျခင္းရွိရမည္။ သို႔ေသာ္ အျမဲတမ္းေတာ့ မဆင္မေျပႏိုင္ျပီေလ။
“ကိစၥမ်ားေျမွာင္လူတို႔ေဘာင္”တဲ့ လူျဖစ္လာမွေတာ့ အဆင္မေျပျခင္းသည္ ထိုသူတို႔တြင္သာမက က်မတို႔၌လည္း ရွိသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအရာကို အတၱၾကီးေသာလူတို႔နားမလည္ၾက။ ကိုယ့္ဒုကၡကိုသာ ဒုကၡဟုထင္တတ္ၾကသည္မွာသူတို႔အက်င့္။
ျပီးေတာ့ က်မအေဒၚ ၊သူမက သူမေနေသာ ခပ္ေသးေသး ေတာျမိဳ႕နယ္ေလးတြင္သာ အတူေနေစခ်င္သည္။ အေဒၚ့အိမ္ကို အႀကီးႀကီးျပင္ေဆာက္ရန္ လံုေလာက္ေသာ ေငြေၾကးအေထာက္အပံ့မေပးဘဲ ရန္ကုန္တြင္အေျခခ်ဖို႔သာ ၾကိဳးစားေနေသာ က်မတို႔မိသားစုကို မ်က္မုန္းက်ဳိးျပီး ေနာင္တြင္ မေခၚႏိုင္မေျပာနိုင ္ျဖစ္ရသည့္အဆင့္ထိ ေရာက္ခဲ့သည္။
အေဒၚ့ေက်းဇူးမ်ားစြာ ရွိပါသည္။ သို႔ေသာ္ လူဆိုသည္မွာ ေရၾကည္ရာျမက္ႏုရာကို ေဖြရွာရမည္။ က်မတို႔က အေၾကာင္းမဟုတ္ေသာ္ျငား သားသမီးမ်ားရွိေသးသည္။ပိုေကာင္းေသာ ပညာေရးတစ္ခု၊ ပိုအဆင္ေျပေသာ ေနရာေလးတစ္ခု၊ ျပီးေတာ့လည္း သားသမီးမ်ားကို အလြန္အျမင္က်ဥ္းေသာ က်မအေဒၚႏွင့္မထားလို။ အကို႔ကိုသာ အခ်စ္ပိုေသာ အေဒၚသည္ အကို႔သားသမီးမ်ားကိုလည္း အခ်စ္ပိုခဲ့သည္။ေပးကမ္းႏိုင္ မေပးကမ္းႏိုင္အပထား ထိုကေလးမ်ားကိုေတာ့ က်မသားသမီးမ်ားထက္ ပိုအရာေပးတတ္သည္။ ဧည့္သည္ဆန္ဆန္ ပ်ဳငွာဟန္သာျပတတ္သည္။ ေႏြးေထြးျခင္း ေမတၱာလည္း မရွိ။ ခနတျဖဳတ္ အလည္လာဖို႔ေလာက္သာ အဆင္ေျပေသာ ထိုအိမ္တြင္ က်မသားသမီးမ်ားအား ေလာင္းရိပ္မမိေစခ်င္။
က်မ၏ လုပ္ရပ္မ်ားကို မွားသည္ဟုထင္သူလည္း ရွိသည္ မွန္သည္ဟု ထင္သူလည္းရွိမည္။ ဘယ္လိုျဖစ္ျဖစ္ အေရးေတာ့မၾကီး အဓိက ကေတာ့ ကိုယ့္ဘဝလွဖို႔သာျဖစ္သည္။ လူဆန္ရမည္။ အေျပာခံႏိုင္ရမည္။ အဆင္မေျပေသာကိစၥမ်ားကို အားမနာတမ္း ျငင္းရဲေသာ သတၱိလည္းရွိရမည္။ ကိုယ့္ရန္သူကို ျပံဳးျပႏိုင္ေသာ စိတ္ထားမ်ဳိးလည္းရွိရမည္။ ခြင့္လႊတ္တတ္ရမည္။ သို႔ေသာ္ အၾကိမ္ၾကိမ္အခါခါေတာ့ သေဘာထားမၾကီးႏိုင္။
သနားညွာတာျခင္း ကိုယ္ခ်င္းစာစိတ္သည္ ကိုယ္စြန္႔လႊတ္ရဲေသာ အရာမ်ားအတြက္သာ ျဖစ္သင့္သည္။ ေငြလိုေနေသာ အိမ္နီးခ်င္းတစ္ဦးကို ေငြေခ်းငွား ျခင္းသည္ ကုသိုလ္ရသည္လား မရသည္လား က်မမသိ။ သို႔ေသာ္ အနည္းငယ္သာ ျပန္ဆပ္ျပီး အီလည္လည္လုပ္တတ္ေသာ သူမ်ားစြာႏွင့္ၾကံဳဖူးျပီ။
က်မသည္ နတ္သိၾကားမဟုတ္။ ေငြထုပ္ပိုက္ထားေသာ အလွဴရွင္မဟုတ္။ သင့္တင့္ေသာ အတိုးေငြကိုယူျပီး ပိုက္ဆံေခ်းသူသာ ျဖစ္သည္။ က်မအသံုးလိုလွ်င္ က်မေငြျပန္လိုခ်င္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုကဲ့သို႔ေသာ တဖက္ျမင္ လူသားမ်ားအတြက္ေတာ့ က်မဘက္က လူဆိုးျဖစ္ခဲ့ရသည္။
တစ္ခါမဟုတ္ ႏွစ္ခါမဟုတ္ အခါခါ အေယာက္ေပါင္းမ်ားလာေတာ့ က်မစိတ္ကုန္လာသည္။ အတိုးမယူဘဲေခ်းေပးလိုက္ေသာ ကိုယ့္ေဆြရင္းမ်ဳိးရင္းကပင္ ကိုယ္ေငြလိုေတာ့ ျပန္မေပးခ်င္။ ရွိရက္ႏွင့္မေပးေတာ့ ပိုဆိုးသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ အခုေနာက္ပိုင္းတြင္ က်မ သူတပါးကို ပိုက္ဆံမေခ်းေတာ့။ ေခ်းလွ်င္လည္း ျပန္မရလည္းေနဟု သေဘာထားႏိုင္ေသာအခါမွ ေခ်းသည္။ လူေတြအျမင္မွာေတာ့ အၾကင္နာတရားမရွိသူ ျဖစ္ေနမည္။ သို႔ေသာ္ ကိစၥမရွိ အခ်ိန္တန္ ဒုကၡေရာက္လွ်င္ ထိုသူတို႔သည္လည္း က်မႏွင့္အတူဝင္ခံမည္မဟုတ္။ အေပၚယံၾကည့္ျပီး အေပၚယံေပါင္းျပီး လွ်ာအ႐ုိးမရွိတိုင္း အသားလြတ္ေျပာတတ္ေသာ သူမ်ားအတြက္ က်မအခ်ိန္အကုန္ခံျပီး ေျဖရွင္းခ်က္ေပးရန္မလိုအပ္။
ဘဝသည္ ေရကန္ႏွင့္တူသည္။ အျဖစ္အပ်က္တိုင္းသည္ ခဲလံုးမ်ားျဖစ္ျပီး ကံတရားဟုေခၚေသာ အရာက ထိုခဲလံုးမ်ားကို က်မတို႔ေရကန္ေလးထဲသို႔ျပစ္ခ်သည္။ ခဲလံုးၾကီးရင္ ၾကီးသလို ေသးရင္ေသးသလို ပြက္ထတတ္သည္။ ခံစားခ်က္နည္းနည္းျဖင့္ အသက္ရွင္တတ္လွ်င္ပိုေကာင္းသည္။ ထိုအခါ ေနာက္က်ိသြားေသာ ေနရာကို ခပ္ျမန္ျမန္ပင္ ျပန္၍အနည္ထိုင္ၾကည္လင္ေအာင္ လုပ္ႏိုင္သည္။ ျပန္မၾကည္လင္ႏိုင္ေသာ ေရကန္မ်ားရွိသလို ျပန္အနည္ထိုင္ေသာ ေရကန္မ်ားလည္းရွိသည္။ ဒီလိုမဟုတ္ဘဲ ေနရာအခ်ဳိ႕ကြက္ျပီး ေနာက္ေနေသာ ေရကန္မ်ားလည္းရွိသည္။
က်မဘဝတြင္ ပထမဦးဆံုးက်ခဲ့ေသာ ခဲလံုးသည္ အေတာ္ၾကီးျပီ တစ္သက္စာ အနည္ထိုင္ရန္ခက္ခဲေစခဲ့သည္။ ထိုခဲလံုးကို အေမဟုက်မကေခၚသည္။
က်မငယ္စဥ္ကတည္းက ထြက္သြားေသာ အေမ့ကို ကေလးသံုးေယာက္ေမြးျပီးခ်ိန္ထိ ျပန္မေတြ႔ခဲ့။ အေမကလည္း လာမရွာ က်မကလည္းရွာဖို႔ မၾကိဳးစားခဲ့။ ၾကားရေသာ သတင္းအခ်ဳိ႕ျဖင့္သာ မက်က္တက်က္ ဒဏ္ရာမ်ားကို တူးဆြေနခဲ့သည္။ တစ္ေန႔ေတာ့ အေမေရာက္လာသည္။ က်မ အငယ္ဆံုးသားေလး ေမြးဖြားျပီး တစ္ႏွစ္ေလာက္အၾကာတြင္ ျဖစ္သည္။
ထိုေန႔က အိမ္တံခါးတြင္ရပ္ေနေသာ အမ်ဳိးသမီးကို အေမဟု ဘယ္ပါးစပ္ျဖင့္ေခၚရမည္လဲ က်မေတြးမရခဲ့။ အဲ့လို စကားေတြ လွည့္ပတ္ေျပာေနရင္း က်မစိတ္ထဲ ေပ်ာ္ရႊင္သလား ဝမ္းနည္းသလား ခံစားခ်က္တို႔ ႐ွဳပ္ပြေနခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုခံစားခ်က္မ်ားကို တည္ျငိမ္ေစခဲ့ေသာအရာမွာ အေမ့လာရင္းအေၾကာင္းပင္ ျဖစ္သည္။ “သမီးညီမေလး မဂၤလာေဆာင္ေတာ့မွာမို႔ သမီးရယ္ လက္ဖြဲ႕လိုက္ပါအုံး” တဲ့။ ျပံဳးေနေသာ က်မ ၾကြက္သားမ်ား ခတၱေတာ့ အလုပ္လုပ္ဖို႔ေမ့ခဲ့ရသည္။ “အင္း ... အင္း .. ဖြဲ႔ရမွာေပါ့” ဆိုေသာ စကားမွလြဲလို႔ က်မပို မေျပာႏိုင္ခဲ့။ က်မညီမေလးတဲ့ က်မသိသေလာက္ကေတာ့ က်မက အငယ္ဆံုးမဟုတ္လား။ အင္း အေမေမြးတဲ့က်မညီမေလး။
မျမင္ဖူးေသာ ထိုညီမေလးအတြက္ အေမလိုတဲ့ ပမာဏအတိအက်ကို က်မထုတ္ေပးခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုလက္သည္ ငယ္ငယ္က အေမ့ကိုပန္းပန္ေပးတဲ့ လက္ကေလးေလာက္ ႐ိုးသားျခင္းမရွိေတာ့၊ ေပ်ာ္ရႊင္ျခင္းမရွိေတာ့၊ ဒဏ္ရာမ်ားျဖင့္ နာက်င္ေနခဲ့ျပီ။ အေမ့လက္ေကာ က်မေပးတဲ့ပန္းေလးကို ယူခဲ့တုန္းကလို ေပ်ာ္ရႊင္ရဲ႕လား။ နာက်ည္းျခင္းစြက္ေသာ ရင္တြင္းခံစားခ်က္မ်ားက ိုဖုံးကြယ္ရင္း အျပံဳးသက္သက္ျဖင့္သာ အေမ့ကို ႏႈတ္ဆက္ခဲ့သည္။
ေမြးသမိခင္ေက်းဇူးရွင္ ျမင့္မိုရ္ေတာင္ဦး မကက်ဴးသည့္ ေမ့ေမ့ေက်းဇူး။ အင္း က်မလည္း မိခင္တစ္ေယာက္ျဖစ္ေနပါျပီ။ မိဘေနရာတြင္ခံစားရျပီ။ သို႔ေသာ္ မိဘတိုင္းသည္ သားသမီးတိုင္းကို ခ်စ္သည္ဟူေသာ စကားကိုေတာ့ အျပည့္အဝမယံု။ အေမ့ကိုက်မ မမုန္းရက္ပါ သို႔ေသာ္ ခ်စ္ဖို႔ေတာ့မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့။ အေဖ့ကိုေကာ.....
အခုေနာက္ပိုင္းေတာ့ အေဖအိမ္ကို ခနခနလာသည္။ အသက္အရြယ္ရလာေသာ အေဖသည္ အလုပ္ကို ေသခ်ာမလုပ္ႏိုင္ေတာ့။ အသက္ငယ္ေသာ မိန္းမကိုယူထားသည့္ အေဖ့ကိုလည္း က်မသနားသည္။ သို႔ေသာ္ ႐ုန္းကန္ေနရေသာ က်မကို အေဖသနားသည္လားေတာ့က်မ မသိပါ။ ၾကားရသေလာက္ေတာ့ အေဖသည္ သူ႔အိမ္တြင္ဆို က်မတို႔ေမာင္ႏွမမ်ားအေၾကာင့္း၊ သူ႔ျမည္းမ်ားအေၾကာင္းကို မေမးဘဲ မေျပာဟုသိရသည္။ သို႔ေသာ္ က်မအိမ္ေရာက္လွ်င္ေတာ့ သူ႔ဇနီးအေၾကာင္းႏွင့္ သူ၏ ခ်စ္စဖြယ္ေကာင္းေသာ သမီးငယ္အေၾကာင္းကိုေျပာတတ္သည္။
ေငြေၾကးမကန္ေတာ့ႏိုင္ေသာအခါတြင္ မ်က္ႏွာထား သိပ္မၾကည္ေသာ အေဖ့မိန္းမကို က်မသေဘာမက်။ ျပီးေတာ့ အသက္အရြယ္ၾကီးၾကီး က်မအေဖကို ခိုင္းစားေနေသာ က်မ၏ တဝက္ေတာ္ ညီမ အေဖ့သမီး။ သို႔ေသာ္လည္း အေဖသည္ အေဖသာျဖစ္သည္။ အေဖသည္ ထိုဘဝတြင္ေပ်ာ္ရႊင္သည္။ က်မကေတာ့ အေဖလာလွ်င္ထမင္းျပင္ေကၽြးဖို႔သာရွိသည္။ မိဘဆိုတာ ျငင္းပယ္စရာမွမဟုတ္တာ။
အသက္အရြယ္ ၾကီးရင့္လာေတာ့လည္း မာန္မာနေတြ အမုန္းတရားေတြက်ခဲ့ရျပီ။ ထမင္းစားလွ်င္က်မကို ဟင္းမထည့္ေပးတတ္ေသာ အေဖ။ ေက်ာင္းသြားလွ်င္ မမကိုသာ မုန္႔ဖိုးေပးတတ္ေသာ အေဖ။ ေပ်ာက္သြားေသာဖိနပ္ကို အစားမဝယ္ေပးဘဲ လမ္းမေလွ်ာက္ရန္သာ ေျပာခဲ့ေသာ အေဖ။ က်မေခၽြးေတြထက္ အေမႊးန႔ံသာကို ပိုနွစ္သက္ခဲ့ေသာ အေဖ။ က်မေယာက်ာ္းရရခ်င္း ပါး႐ုိက္ခဲ့ေသာအေဖ။ ေယာကၡမႏိွပ္စက္ေတာ့ အေဒၚ့အိမ္သြားဖို႔ေျပာခဲ့ေသာအေဖ။ အိမ္မွာအလွဴလုပ္ေတာ့ ဦးဦးဖ်ားဖ်ားလာစားေသာ အေဖ။ သူ႔သမီးဆယ္တန္းေအာင္ေတာ့ ဆုခ်ဖို႔ က်မကိုတိုက္တြန္းခဲ့ေသာ အေဖ။ က်မသမီး ဂုဏ္ထူးထြက္ျပီးေအာင္ေတာ့ အသိအမွတ္ျပဳရန္ လက္တြန္႔ေနခဲ့ေသာအေဖ။ မိန္းမနဲ႔အဆင္မေျပသမွ်ကို က်မအား လာေျပာျပေနေသာ အေဖ။ သူခ်ဲထိုးသမွ်ဒိုင္ခံရွင္းဖို႔ က်မအားနားခ်ခဲ့ေသာ အေဖ။
တစ္ခါတစ္ေလ ဘဝမွာ သိပ္နာက်ည္းလာေတာ့ က်မလည္း အေမြျပတ္စြန္႔လႊတ္ျခင္းကို ေၾကျငာခ်င္စိတ္ေပါက္လာသည္။သို႔ေသာ္ မိဘသည္ မိဘသာျဖစ္သည္။ ေရြးစရာလမ္းမရွိ။ မိဘျဖစ္ေသာက်မသည္လည္း က်မမိဘမ်ား၏ ခံစားခ်က္မ်ားကို နားမလည္ခဲ့။
အခုေတာ့ အေမြျပတ္စြန္႔လႊတ္ရန္ အခြင့္အေရးပင္မရွိေတာ့။ အေမတစ္ေယာက္ မလာႏိုင္ေတာ့ျပီတဲ့ေလ။ ဟိုတစ္ေခါက္မဂၤလာေဆာင္ကိစၥအတြက္ ပိုက္ဆံေတာင္းျပီးတည္းက အေမမလာေတာ့။ သို႔ေသာ္ က်မ၏ တဝက္ေတာ္ေသာ ေမာင္ႏွမမ်ားေတာ့လာခဲ့သည္။ အေၾကာင္းအမ်ဳိးမ်ဳိးျပျပီး ေငြေတာင္းလႊာမတင္ပဲ က်မဘဏ္က ေငြထုတ္ၾကသည္။
ခင္ပြန္းသည္၏ ေဆြမ်ဳိးမ်ားလည္းလာပါသည္။ သူတို႕ကေတာ့ ပိုစိပ္သည္။ သို႔ေသာ္ကိစၥမရွိ က်မေယာက်ာ္းရွာလို႔ရသမွ်သည္ က်မႏွင့္သာမက သူ႔မိဘ ေမာင္ႏွမမ်ားႏွင့္လည္းဆိုင္သည္။ အဲ့ေတာ့တစ္ခါတစ္ေလ က်မေဆြမ်ဳိးေတြကို ေပးကမ္းရတာ က်မစိတ္မသန္႔ခ်င္။ ဒါေပမယ့္လည္း အခုေတာ့နဲ႔ အေမ့ဆီေရာက္ေအာင္ သြားရအုန္းမည္။ ေလာကၾကီးက အေမထြက္သြားတဲ့ေနာက္ဆံုးခရီးမွာ အဆင္ေျပေျပ ေအးေအးေဆးေဆးေလး ျဖစ္ေနေစခ်င္သည္။ ဘယ္လိုေျပာေျပာအေမ့ေက်းဇူးၾကီးမားလွပါသည္။
ရင္းႏွီးခဲ့တဲ့ ျခံတခါးေလးကို က်မဖြင့္ျပီးဝင္သြားေတာ့ လူနည္းနည္းမ်ားေနသည္။ က်မစိုက္ခဲ့ဖူးတဲ႔ လမ္းေဘးပန္းဝါဝါေလးေတြကေတာ့ ဂ႐ုစိုက္သူမရွိလည္း ပြင့္လန္းျမဲျဖစ္ေနသည္ကို ေတြ႔ရသည္။
အခ်ိန္ကာလၾကာခဲ့ျပီ သို႔ေသာအရာရာသည္ က်မမွတ္ဥာဏ္တြင္ လတ္ဆတ္ဆဲ။ အသက္(၇)ႏွစ္အရြယ္ အေမထားခဲ့စဥ္က ငိုေနခဲ့ေသာက်မသည္ အခုလည္း သြားေလသူအေမ့ကို တမ္းတျပီးငိုခ်င္လာသည္။
က်မ မသိေသာ မ်က္ႏွာစိမ္းမ်ားစြာႏွင့္ က်မ မရင္းႏွီးေသာ က်မ၏ ေမာင္ႏွမမ်ား ျပီးေတာ့ က်မကို အခါခါထားခဲ့တဲ့က်မအေမ။ ရင္ထဲမွာစို႔နင့္၍ေမာပန္းလာသည္။ အမွတ္တရမ်ားက ဟိုတစ ဒီတစ ျဖင့္ က်မ ပတ္လည္တြင္ဝိုင္းရံလာၾကသည္။ ေနာက္ဆံုး ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကိုခ်ရင္း က်မအသက္ကိုဝဝ႐ူသည္။ ျပီးေတာ့ ေလွကားထစ္မွာထိုင္ေနတဲ့ က်မတူေလးကို စာအိတ္ေလးတစ္အိတ္ေပးျပီး ထြက္လာလိုက္သည္။ ျခံအျပင္ေရာက္ေတာ့ က်မေပးလိုက္တဲ့စာအိတ္ေလး က်မရဲ႕ အေမတူညီမေလးလက္ထဲ ေရာက္သြားတာကိ ုေစာင့္ၾကည့္ျပီး ဘယ္သူမွသတိမထားမိခင္ ခပ္သြက္သြက္ပဲ ေလွ်ာက္ထြက္လာသည္။ အိမ္အျပန္လမ္းသည္ ပိုျပီးေျခာက္ေသြ႔ေနသည္။ ပံုေဖာ္မရတဲ႔အေမ့မ်က္ႏွာက မ်က္ဝန္းထဲမွာ တဝဲလည္လည္။
လမ္းထိပ္ကိုေရာက္ေတာ့ က်မခူးေနက် လမ္းေဘးပန္းဝါဝါမ်ားကို ေတြ႔သည္။ “ေကာက္ညွင္းေပါင္း .. ပူပူေလး” ... ခူးမလိုျပင္ေနေသာ က်မလက္မ်ားသည္ ထိုအသံအၾကားတြင္ ရပ္တန္႔သြားသည္။ ျပီးေတာ့ တဆက္တည္း ... သမီးၾကီးက ငခ်ိတ္ေပါင္းၾကိဳက္တယ္၊ သမီးလတ္က အုန္းျပန္ေပါင္းၾကိဳက္တယ္၊ သားငယ္ကေတာ့ ပဲျပဳတ္ပါတာကိုၾကိဳက္တယ္ ဟုေတြးရင္း .. ေကာက္ညွင္းေပါင္းသည္ကို ေခၚျပီး ေကာက္ညွင္းေပါင္းဝယ္လိုက္သည္။
ပန္းဝါဝါေလးမ်ားကို က်မ မခူးျဖစ္ခဲ့ပါ။ ေကာက္ညွင္းေပါင္းကိုသာဝယ္ျပီး အိမ္ျပန္ေရာက္ခဲ့သည္။ က်မဘဝသည္ မျပီးေသးပါ။ အေမကေတာ့ ေအးေဆးသြားခဲ့ျပီ။ အေမ့အေၾကာင္းေတြေတြးျပီး က်မဝမ္းမနည္းေတာ့ပါ။ က်မတြင္ ပိုအေရးၾကီးေသာ မိခင္တစ္ေယာက္၏ ဝန္တာမ်ားရွိေသးသည္။ ဇနီးသည္ဝတ္ကိုလည္း ေက်ျပြန္ရမည္။ အေဖ့ကိုလည္း ဂ႐ုစိုက္ရမည္။ သားသမီးမ်ား ေကာက္ညွင္းေပါင္း စားေနတာကိုၾကည့္ျပီး အေတြးထဲတြင္အေမ့အား စကားတစ္ခြန္းျဖင့္ ႏႈတ္ဆက္ေနမိသည္။
“က်မ မိခင္ေကာင္းျဖစ္မွာပါ အေမ”
<ႏွံေကာင္>
3 comments:
ႏွံေကာင္ရဲ ့ အိပ္ပ်က္တဲ့ ညတစ္ည တန္တဲ့ ဝတၲဳ တစ္ပုဒ္ပါ။ ေကာင္းပါတယ္။
ေကာင္းလွခ်ီလား..
ငါလဲ အေဖ ျဖစ္ၾကည့္ဖူးေသးတယ္.. ဟားဟား
အေတြးနက္နက္နဲ႕ေရးထားတဲ့ ဘ၀ကို ေသေသခ်ာခ်ာ
ဖတ္သြားပါတယ္... တစ္ကယ္ခံစားလုိ႔ရတဲ့ ပို႔စ္ေလးပါ
Post a Comment