ေန႔ဘက္ပ်ံတဲ့ ညငွက္ငယ္

တရားခြင္တစ္ခုလံုး ျငိမ္သက္ေနသည္။ လူအားလံုးက သူမကို ဝိုင္းၾကည့္ေနၾကသည္။ တရားသူၾကီးကလည္း စိုက္ၾကည့္ေနသည္။ အမွန္ကိုပဲ ေျပာလို႔သတိေပးေနသေယာင္။ အမႈတစ္ခုလံုး၏ ဆံုးျဖတ္ခ်က္သည္ သူမထံမွ ရေသာအေျဖ ေပၚတြင္မူတည္ေနသည္။ ပရိတ္သတ္ထဲသို႔ သူမ တစ္ခ်က္လွမ္းၾကည့္ လိုက္သည္။

အေမ့ရဲ႕ မ်က္ဝန္းငယ္ငယ္ေလးမ်ား စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ လွမ္းၾကည့္ေနသည္။ ေရွ႕ဆံုးတန္းတြင္ လက္ထိတ္တန္းလန္းႏွင့္ ထိုင္ေနေသာ အေဖ။ ျပီးေတာ့ ရြံစရာအျပံဳးနဲ႕ ၾကည့္ေနေသာ သူ ။ သူမအေပၚတြင္ လံုးဝ ယံုၾကည္ စိတ္ခ် ထားသည့္ အၾကည့္။ တရားလို မိသားစုကိုလည္း ေတြ႕ရသည္။ အားသိပ္မရွိေသာ သူတို႔အၾကည့္က အကူအညီေတာင္းေနသလို။ အားလံုးကို ေဝ့ျပီးၾကည့္လိုက္ခ်ိန္မွာ ဆရာမကိုသြားေတြ႔သည္။ ဆရာမ ဘယ္လိုမ်ားေရာက္လာတာလဲ။

မ်က္လံုးခ်င္းဆံုသြားေသာခဏတြင္ ေျပာခဲ့ဖူးေသာ စကားတစ္ခ်ဳိ႕ကို သြားသတိရသည္။

“ ဘယ္လိုအေျခအေနမ်ဳိးမွာ ျဖစ္ျဖစ္ေပါ့သမီးရယ္ တို႔အားလံုးမွာ ေရြးစရာလမ္းကိုယ္စီရွိၾကပါတယ္”
“ အဓိကကေတာ့ ေရြးလိုက္တဲ့လမ္းအတြက္ သတိၱအျပည့္ရွိဖို႔ပဲ လိုအပ္တာပါ”

သူမ ေခါင္းငံု႔ခ်လိုက္မိသည္။ အသက္ကိုျပင္းျပင္း႐ွဴ၊ တုန္လႈပ္ေနခဲ့ေသာ စိတ္သည္ တည္ျငိမ္သြားျပီ။ ႏွလံုးခုန္သံတို႔ စည္းခ်က္မမွန္ေသာ္လည္း ေအးခ်မ္းသည့္ မ်က္ဝန္းတို႔ျဖင့္ ဆရာမရွိရာသို႔ တခ်က္လွမ္းၾကည့္သည္။ မေတြ႔ေတာ့။ အေတြးသက္သက္လား။ သူမျပံဳးလိုက္မိသည္။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ေပါ့။

ေခါင္းကိုေမာ့ ရင္ကိုေကာ့လုိ႔ ... ငါမရွိတဲ့ ငါ့သတၱိအတြက္ ....

တရားသူၾကီး၏ မ်က္ဝန္းတည့္တည့္ကို စိုက္ၾကည့္ရင္း သူမ ႏွလံုးသားမွ စကားလံုးမ်ား ေသြးသံရဲရဲျဖင့္ထြက္က်လာသည္။

“ ____________ ****”

တရားခြင္တစ္ခုလံုး ႐ုတ္႐ုတ္ျဖစ္ကုန္သည္။ တရားသူၾကီးက ခံုကို တစ္ဒုန္းဒုန္းထုျပီး သူမေနရာသို႔ ျပန္ႏိုင္ျပီျဖစ္ေၾကာင္း ေျပာသည္။ လာကတည္းက ထိုင္ေနေသာေနရာေလးသို႔ ေအးေအးေဆးေဆး ျပန္ထိုင္သည္။ ဘယ္သူ႔ကိုမွလည္း မၾကည့္ေတာ့ ၾကည့္ခ်င္စိတ္လည္း မရွိေတာ့။

မိနစ္ပိုင္းအတြင္း တရားသူၾကီးက ဆံုးျဖတ္ခ်က္ကို ေၾကျငာသည္။ စီရင္ခ်က္အဆံုးမွာ ေပါင္ခ်ိန္ကားထဲကလိုေတာ့ ေခြးေခါင္းဓါးစက္ၾကီး ထြက္မလာ။ သို႔ေသာ္ တာဝန္ရွိ ရဲသားမ်ားကေတာ့ သူ႔ ကိုလက္ထိတ္ခတ္ ဖမ္းခ်ဳပ္လွ်က္ ေခၚသြားၾကသည္။

မဲ့ျပံဳးျပံဳးလွ်က္ ေဒါသမ်က္လံုးျဖင့္ သူမကို လွမ္းၾကည့္ေသာ သူ႔ ကို မၾကည့္ေသာ္လည္းျမင္ေနရသည္။ လက္ထိတ္လြတ္သြားေသာ အေဖသည္ သူမရွိရာသို႔ တည့္တည့္ေလွ်ာက္လာသည္။ အေဖ့ကို ေမာ့မၾကည့္မိ။ ထိုင္ရာကလည္း မထမိ။ ေျမာက္တက္သြားေသာ အေဖ့လက္ကို ျမင္လိုက္ေသာ္လည္း မ်က္ဝန္းကိုမိွတ္လွ်က္ ေသေသသပ္သပ္ခံယူမိသည္။

“ျဖန္း” ဆိုတဲ့ အသံအဆံုးမွာ သူမခံုတန္းေလးေပၚလဲက်သြားသည္။

ထြက္ခြာသြားေသာအေဖ့ေျခလွမ္းတို႔ကို လိုက္ၾကည့္ေနရင္း ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္မွ ေသြးစတခ်ဳိ႕ကို ခပ္ဖြဖြသုတ္သည္။ မ်က္ႏွာမေကာင္းေသာ အေမ၊ ေဒါသထြက္ေနေသာ အကိုတို႔ ကလည္း ေတာက္ေခါက္လွ်က္ အေဖ့ေနာက္မွ လိုက္သြားၾကသည္။ သူမကိုလူဘယ္ႏွေယာက္ေလာက္က ၾကည့္ေနၾကသလဲေတာ့မသိ။ ခပ္တည္တည္ပဲ လူရွင္းတဲ့အထိ ဆက္ထိုင္ေနရင္း ဝမ္းသာမ်က္ရည္က်ျပီး ငိုေနေသာ တရားလိုမိသားစုကို ေငးၾကည့္ေနမိသည္။

အသတ္ခံရေသာ ေကာင္ေလး၏ မိခင္ တရားလိုအမ်ဳိးသမီးက ဒီဘက္ကို လွည့္အၾကည့္မွာ သူမၾကည့္ေနတာကိုေတြ႔ေတာ့ ေက်းဇူးတင္ေသာအျပံဳး ေလးစားေသာအျပံဳးျဖင့္ ျပံဳးျပသည္။ သူမျပန္ျပံဳးျပမိလား။ မေသခ်ာ။

အမ်ဳိးသမီးက သူမဆီသို႔ ေလွ်ာက္လာမည္အျပဳမွာ မ်က္ႏွာကိုလႊဲရင္း ခပ္တည္တည္ဘဲ အခန္းထဲမွလွည့္ထြက္ခဲ့သည္။ သြားသင့္ေနျပီ။ လူေတြလည္း နည္းတန္သေလာက္နည္းသြားျပီ။ ရင္ဆိုင္ရဖို႔ေသခ်ာေသာ အရာတစ္ခုကို ျမန္ျမန္ေျပးေတြ႕လိုက္တာ ေကာင္းသည္။

ဒံုးဒံုးခ်ေသာႏွလံုးသားျဖင့္ ေအးေအးေဆးေဆး ေလွ်ာက္လာရင္း ေကာ္ရစ္ဒါတစ္ေလွ်ာက္ လူေပါင္းစံုကိုေတြ႕ရသည္။ တျခားအမႈတြဲမ်ား ကို စီရင္ခ်က္ခ်ေနေသာ အခန္းတခ်ဳိ႕လည္းရွိသည္။ အမႈရွဳံးသျဖင့္ ငိုေနေသာသူမ်ား၊ အမႈႏိုင္သျဖင့္ ေပ်ာ္ေနေသာသူအခ်ဳိ႕၊ အမႈဆိုင္ရမည့္အတြက္ စိတ္လႈပ္ရွားေနေသာသူ၊ ဂုဏ္သေရရွိရွိ ေငြေၾကးစကားေျပာေနၾကေသာ ေရွ႕ေနအခ်ဳိ႕။

ဤေနရာသည္ တရား႐ုံးျဖစ္သည္။ လူတို႔ေျပာေျပာေနေသာ အမွန္တရား အခ်ဳိ႕ကို ဤေနရာတြင္ မွတ္ပံုတင္ႏိုင္သည္။ တရားဥပေဒဆိုေသာ စာအုပ္ထူထူေပါင္းမ်ားစြာကို ဦးေခါင္းေသးေသးေလးထဲ ထည့္ထားၾကေသာ လူေပါင္းမ်ားစြာသည္ ဤေနရာ၏ အေစခံမ်ားျဖစ္ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ ဤေနရာတြင္ သခင္မရွိ။ သခင္မရွိေသာ အိမ္သည္ အေစခံတို႔၏ လက္ထဲတြင္ ျဖစ္ခ်င္တိုင္းျဖစ္သကဲ့သို႔ ဤေနရာသည္လည္း ထိုအေစခံမ်ား၏ လက္ထဲတြင္ ျဖစ္ခ်င္တိုင္းကို ျဖစ္ေနသည္။ ထိုအေစခံတို႕ အသိအမွတ္ျပဳေသာ အရာတို႔ကသာ အမွန္တရားျဖစ္သည္။

ထို႔ေၾကာင့္ မိမိတို႕၏ ကိုယ္ပိုင္အမွန္တရားကို မွတ္ပံုတင္လိုေသာ သူမ်ားက အေစခံတို႔ကို အခေၾကးေငြေပး ငွားရမ္း၍ သူႏိုင္ကိုယ္ႏိုင္ ျပိဳင္ၾကသည္။ အင္အားၾကီးေသာ မာယာေကာင္းေသာ သူမ်ားအႏိုင္ရၾကသည္။ ထိုသုိ႔ အႏိုင္ရေရးအတြက္လည္း လူအားေငြအားကုန္သည္။ ေပးဆပ္ရေသာ အရာမ်ားစြာ ရွိသည္။ အမွန္တရားကို ျမတ္ႏိုးသည္ ဆိုေသာ အခ်ဳိ႕အခ်ဳိ႕ေသာသူမ်ားက ကိုယ္က်ဳိးစြန္႔ျပီး ကူညီေသာအခါမ်ဳိးလည္း ရွိသည္။ ထိုအခါမ်ဳိးတြင္ေတာ့ အားၾကီးေသာတခ်ိဳ႕ လူမ်ားလည္း ႐ွဳံးတတ္ၾကသည္။

ဒီေန႔သူမပါဝင္ခဲ့ေသာ ထိုအမႈတြဲကေတာ့ ဘယ္လိုျပိဳင္ပြဲမ်ဳိးလဲဆိုတာ ကိုယ္တိုင္လည္း မသံုးသပ္တတ္ပါ။ အမွန္တရားကို ျမတ္ႏိုးေသာေၾကာင့္ သူမသက္ေသခံခဲ့ျခင္းလည္းမဟုတ္ပါ။ အမွန္တရားေသာအရာမွာ ေဆးခါးခါးတစ္ခြက္ႏွင့္တူျပီး ဘယ္ကုပၸဏီထုတ္က အေကာင္းဆံုးလည္းဆိုတာ သူမကိုယ္တိုင္လည္း မေသခ်ာ။ ထို႔ေၾကာင့္ အမွန္တရားကို သူမနားမလည္။ နားမလည္ေသာအရာ သေဘာမက်ေသာအရာကို ျမတ္ႏိုးသင့္ေသာ အေၾကာင္းျပခ်က္ သူမကိုယ္တိုင္ရွာမရ။

သို႔ေသာ္ အေမွာင္ထဲတြင္ ေနသားက်ေနခဲ့ေသာ သူမဘဝသည္ အလင္းတခ်ဳိ႕ကို ေတာင္းဆိုေနခဲ့ျပီ။ အရာရာကို ေၾကာက္စိတ္ျဖင့္ လုပ္ကိုင္ေနခဲ့ရေသာ ေန႔ရက္မ်ားကို လည္း ႏွလံုးသားက စိတ္ကုန္ေနခဲ့ျပီ။ ကိုယ့္စိတ္တိုင္းက် ဆံုးျဖတ္ခ်က္နဲ႔ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေနထိုင္ဖို႔အခ်ိန္က်ျပီ။ ခဏတာေလးပဲျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာ့ လြတ္လပ္ခြင့္ေပးခ်င္မိသည္။ ကိုယ့္ႏွလံုးသားကို ႐ိုးသားခ်င္မိသည္။ အလိမ္အညာမပါဘဲ စကားေျပာၾကည့္ခ်င္မိသည္။ တစ္ဘဝလံုးကို သူ႔ ေလာင္းရိပ္ေအာက္မွာ မိမေနခ်င္ေတာ့။ တခ်ိန္လံုး ငဲ့ကြက္ေနရေသာ မိသားစုကိုလည္း လွည့္မၾကည့္ခ်င္ေတာ့။

ဒါေပမယ့္ တစ္ခုေတာ့ေသခ်ာသည္။ သူမသက္ေသခံလိုက္လို႔လည္း သူတို႔က မိသားစုကို ျပႆနာရွာမည္မဟုတ္။ ဘာေၾကာင့္လည္းဆိုေတာ့ အေဖက ဝမ္းသာအားရပဲ သူ႔ကိုယ္စား လူသတ္တရားခံျဖစ္ဖို႔ သေဘာတူခဲ့ေသာေၾကာင့္ ျဖစ္သည္။ မိသားစုတစ္ခုလံုးက ထိုအရိပ္ကို ေပ်ာ္ေမြ႕ေနခဲ့ၾကျပီ။ ထိုအေမွာင္သည္သာ သူတို႔ေနထိုင္ရာလို႔ တစ္ဖက္သတ္ ခံယူခဲ့ၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လည္း တရားခံအစစ္ကို သူမ ေဖာ္လိုက္ေတာ့ ေဒါသထြက္ၾကျခင္း ျဖစ္သည္။

သူမကေတာ့ တစ္မိသားစုလံုးႏွင့္ကြဲထြက္ခဲ့ျပီ။ ဘာမွန္းမသိေသာ ေက်ာင္းက စာသင္ခန္းေလးကို သတိရမိသည္။ အထင္မၾကီးခဲ့ေသာ ပညာကို အလင္းေရာင္အျဖစ္ခံယူတတ္ရန္ သင္ၾကားခဲ့ေသာဆရာမကို သတိရသည္။ သူလိုကိုယ္လို ဘဝတူသူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုလည္း သတိရသည္။ ဘယ္ဆီေရာက္ေနၾကျပီလဲ။

အေဆာက္အဦးကေန ထြက္ထြက္ခ်င္း ရင္ေတြ တလွပ္လွပ္ခုန္ေနသည္။ ေျခာက္ကပ္လာေသာ ႏႈတ္ခမ္းထူထူကို လွ်ာျဖင့္သပ္ရင္း ေျခလွမ္းေတြကိုဆက္လွမ္းေနမိသည္။ မ်ားေျမွာင္လွေသာ လူအုပ္ထဲကို တိုးဝင္မိလိုက္တဲ့ ခဏမွာပဲ ရင္းႏွီးျပီးသား အသံတစ္ခ်က္ကို ၾကားလိုက္ရသည္။ ပူကနဲျဖစ္သြားေသာ ရင္ဘတ္ကို တစ္ခ်က္ငံု႕ၾကည့္ရင္း ပလက္ေဖာင္းေပၚသို႔ ျပိဳလဲက်သည္။

လူအုပ္ၾကီး ရွဲကနဲျဖစ္သြားျပီး သူမထံသို႔ ျပန္ဝိုင္းလာသည္ဟု ထင္သည္။ နာက်င္ေသာ ရင္ဘတ္ေနရာမွ သူမတစ္ကိုယ္လံုးရွိ အားအင္မ်ား ထြက္သြားေနသည္ဟု ခံစားေနရသည္။ ဆူညံေနေသာလူအုပ္ၾကီး၏ အသံမ်ားကို မၾကားရ။ ဝိုင္းၾကည့္ေနေသာ လူမ်ားကိုလည္း မျမင္ရ။

အာ႐ုံထဲတြင္ သူ႔ လက္ထဲမွ ေသနတ္မီးပြင့္သြားေသာအခိုက္တြင္ ေကာင္ေလး လဲက်သြားသည္ကို ျမင္လိုက္သည္။ အေဖ့ကို ေသနတ္ေပးေနေသာ သူ႔ ကိုေတြ႕သည္။ မ်က္ႏွာမေကာင္းေသာ အေမ့ကိုေတြ႕သည္။ ေကာင္ေလးအေမ၏ ေၾကကြဲေသာ မ်က္ဝန္းမ်ားကိုေတြ႕သည္။ အေမွာင္ထဲတြင္ ၾကိတ္ငိုေနေသာ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ ေတြ႔သည္။ ဆူညံစြာ ဓါတ္ပံု႐ုိက္ေနေသာ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုေတြ႕သည္။ အခင္းျဖစ္တုန္း သူမရွိေနသည္ ဆိုျပီး လာေခၚၾကေသာ ရဲသားတစ္ခ်ဳိ႕ကို ေတြ႕သည္။ သူမကို ႐ိုက္လိုက္ေသာ အေဖ့လက္မ်ားကို ေတြ႔သည္။ ေဒါသထြက္ေနေသာ သူ႕ မ်က္ဝန္းမ်ားကို ေတြ႕သည္။ ႐ုပ္သံတို႔ မၾကည္လင္ေတာ့။ ယိမ္းထိုးေနေသာ သူမသည္ တရားခြင္တြင္ သူ႔နာမည္ကို တစ္လံုးခ်င္း ရြတ္ဆိုေနသည္။ တစ္ကိုယ္လံုး ပူေလာင္လာသည္။ နားထဲတြင္ ဆရာမ၏ အသံတစ္ခ်ဳိ႕ကို ၾကားေနရသည္။ အမွတ္ရစရာ အခ်ိန္မ်ားအားလံုးကို ႐ုပ္ရွင္ျပသလို ျမင္ေနရသည္။ ေသခါနီးဆိုရင္ အကုန္ျပန္ျမင္တယ္ဆိုတာ ဒါမ်ဳိးလား။

“သူမ်ားမလုပ္ရဲတာကို လုပ္တာဟာ သူရဲေကာင္းမဟုတ္ဘူးကြဲ႕ ကိုယ္မလုပ္ရဲတာကို လုပ္တာမွ သူရဲေကာင္းစစ္စစ္ ျဖစ္တယ္”

အသက္မဲ့လုမဲ့ခင္ သူမႏႈတ္ခမ္းတို႔ ေကြးတက္သြားၾကသည္။

ဆရာမေရ .. က်မသူရဲေကာင္းျဖစ္ခဲ့လားေတာ့ မသိပါဘူးေနာ္။ ဒါေပမဲ့ က်မ မလုပ္ရဲတာကိုေတာ့ လုပ္ခဲ့ျပီ။ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ဆုပ္ထားတဲ့ လက္သီးေလး ေျပေလ်ာ့သြားသည္။ လူနာတင္ယာဥ္တစ္စီး ေရာက္လာသည္။ ထို႔ေနာက္ ပလက္ေဖာင္းေပၚတြင္ လဲက်ေနေသာ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္၏ အသက္မဲ့ခႏၶာကို သယ္ေဆာင္လွ်က္ ျပန္ထြက္သြားသည္။

.................................................................................

BREAKING NEWS:

တာရွည္ေနခဲ့ေသာ အင္းယားလမ္းလူသတ္မႈကို ယေန႔မနက္ ၁၁နာရီ တြင္ မ်က္ျမင္သက္ေသတစ္ဦး၏ အကူအညီျဖင့္ အဆံုးသတ္လိုက္ျပီ ျဖစ္သည္။ လူသတ္တရားခံ အစစ္သည္ XXေမွာင္ခိုဂိုဏ္း ေခါင္းေဆာင္ျဖစ္သည္ဟု သံသယရွိသူ**** ျဖစ္ျပီး အလုပ္ၾကမ္းျဖင့္ ေထာင္ဒဏ္ အႏွစ္ ၂၀ ခ်မွတ္ျခင္းခံလိုက္ရသည္။ ယခင္ ခံဝန္ခ်က္ျပဳထားေသာ သူမွာ တရားခံအစစ္မဟုတ္ဘဲ အမွန္လူသတ္ခဲ့ေသာ ေမွာင္ခိုဂိုဏ္းေခါင္းေဆာင္ကိုယ္စား ဝန္ခံထားျခင္းျဖစ္သည္။ သက္ေသခံအမ်ဳိးသမီးမွာ ထိုသူနွင့္ သားအဖေတာ္စပ္သည္ဟု သိရျပီး ေမွာင္ခိုဂိုဏ္းႏွင့္ ႏွီးႏြယ္ ပတ္သတ္ေနသည္ ဟုလည္း သံသယရွိသည္။ အျဖစ္အပ်က္တစ္ခုလံုး၏ သတင္းအစံုအလင္ကိုမူ သက္ဆိုင္ရာမ်ားက တရားဝင္ထုတ္ျပန္ျခင္း မရွိေသးပါ။ ေနာက္ဆံုးရရွိထားေသာ သတင္းအရ သက္ေသခံ မ*** မွာ တရား႐ုံးမွ အထြက္တြင္ ပစ္သတ္ျခင္းခံရသည္ဟု သိရသည္။ တရားခံကို မသိရေသးေသာ္လည္း XX ဂိုဏ္းမွျဖစ္ႏိုင္သည္ဟု ယူဆရသည္။

<ႏွံေကာင္>