သူငယ္ခ်င္းေရ ..အဲဒိစည္းေလး ထင္ထင္တား တစ္ဖက္တစ္ခ်က္ ရပ္ကာထားလို႔ ..ငါတို႔အၾကည့္ေတြ တင္းတင္းဆုပ္ခဲ့ဖူးတယ္ေလ။
အက်ည္းတန္လွခ်ိန္တဲ့ ညေနခင္းရဲ႕ ေနအလင္းျပျပေအာက္မွာ လွျပီးသားသူမကေတာ့ အျမဲတမ္းထက္ပိုလွ ေနခဲ့တယ္။ ႏွေျမာတသျဖစ္ရျခင္းဆိုတာ ဒါမ်ဳိးလား ဆံုး႐ွဳံးရေတာ့မယ္မွန္းသိမွ။ ဟင္း ..မေျပာခ်င္ေတာ့ဘူး .. အျမဲ႐ွဳံးတဲ့ ဘဝထဲမွာ အားတင္းျပီးေခါင္းေမာ့ခဲ့ေပမဲ့။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ေမာ့ျပီးျပံဳးဖို႔ ..သူ႔ႏွလံုးသားေတြ ေလးလံေနခဲ့တယ္။ ေနျမင့္ေလအ႐ူးရင့္ေလပဲ ၾကားဖူးပါတယ္..ခုေတာ့ေနက်ေလ သူ႔ရင္ထဲထိန္းမရေလ ျဖစ္ေနတယ္။ ခိုးၾကည့္မိေတာ့......ေအးေအးလူလူပဲ အေအးေသာက္ေနတဲ့သူမကိုေတြ႔တယ္။ သိပ္ေတာ္ပါတယ္ဆိုတဲ့ သူက ဒီမိန္းကေလးရဲ႕ ဘာသာေဗဒကို ဘယ္လိုနည္းနဲ႔မွ ဖတ္လို႔မရခဲ့ဘူး။ဒါေတာင္ အခ်စ္ဆံုးသူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ေနခဲ့ေသးသတဲ့။ သူပဲ သိပ္ညံ့လို႔လား ဒါမွမဟုတ္ သူမကသိပ္ေတာ္ေနခဲ့တာလား။ တစ္သက္စာ ခြဲရမွာေလ ဘာမွမျဖစ္ဘူးလားလို႔ေမးလိုက္ခ်င္တယ္။ ေပါက္ကြဲထြက္ျပီး ေမးခ်င္တာေမးလိုက္ရရင္ သိပ္ေကာင္းမွာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ..ဘာျဖစ္ရမွာလဲလို႔ ျပန္ေမးရင္ေကာ ..ဟုတ္တယ္ေနာ္ ..ပတ္သတ္ျခင္းမွာ သူငယ္ခ်င္းဆိုတာ ၾကင္ၾကင္နာနာနဲ႔ ညွင္းဆဲတဲ့ ပညတ္ခ်က္တစ္ခုလိုပဲ .. ျပံဳးခ်င္သလိုလုိျဖစ္မိတယ္
တိတ္ဆိတ္ျခင္းကို ျပန္လည္ျဖိဳခြင္းလိုက္တာက သူမ “ေနာက္က်ေတာ့မယ္ ျပန္ရေအာင္ေလ”တဲ့။ အဲဒိအသံထဲမွာ ႏြမ္းလ်ျခင္းေတြပါေနခဲ့လား။ သူ႕နားထဲမွာေတာ့ စစ္မိန္႔ေပးခံရတဲ့ စစ္သားတစ္ေယာက္လိုပဲ။ အၾကည့္ေတြ ေဝဝါးလာတယ္။ ေေခၚတဲ့သူက ျပန္ဖို႔ဆိုေတာ့ ဘယ္သတၱိနဲ႔သူျငင္းခြင့္ရွိမလဲ။ ထရပ္လွည့္အထြက္မွာ ရင္ထဲက ခံစားမႈေတြကို အျပီးသတ္ထားခဲ့လိုက္တယ္။ မထူးေတာ့ပါဘူးေလ။ ဒီပန္းပြင့္က ငါ့ရင္တြင္းျဖစ္ေပမယ့္ ခူးခြင့္ကိုေတာ့ မရခဲ့ရွာဘူး။ မတန္မရာဘဝမို႔ အဖန္တရာမက အသတ္ခံရလည္း ေက်နပ္ပါတယ္ သက္ထားရယ္။ ဒါဟာ နင့္အတြက္ တစ္ခဏျဖစ္ေပမယ့္ ငါ့အတြက္ေတာ့ ျပန္မရေတာ့မယ့္ ထာဝရပါ။ ေႏြတစ္လွည့္ မိုးတစ္လွည့္ နဲ႔ နာက်ည္းခြင့္မရွိတဲ့ ဘဝမွာ ႏွင္းေတြကို အခါခါေျခြခ်ခဲ့လို႔ ေက်းဇူးၾကီးလွပါတယ္ မိန္းကေလးရယ္။ သူငယ္ခ်င္းဆိုတာေလးနဲ႔ ငါ့အတြက္ နင္လင္းေပးခဲ့ျပီးပါျပီ။ အခု နင္သြားရေတာ့မယ္ဆိုေတာ့။ ကဲ အျပံဳးလွလွနဲ႔ ေပ်ာ္ႏိုင္ပါေစ ငါဟာ သူရဲေကာင္းမဟုတ္ေပမဲ့ ငိုေၾကြးခြင့္မရွိလို႔ သူရဲေဘာေတာ့ မေၾကာင္ခဲ့ဘူး။ ခုေတာ့ နင္ျပံဳးသလိုပဲ ငါျပံဳးျပမယ္။ ဒီေကာင္ေလးကို တစ္ခါတစ္ေလေလး သတိရရင္ ေက်နပ္ပါျပီ။ သြားပါေတာ့ကြယ္ ဒါနင့္ဘဝေကာင္းဖို႔အတြက္ပါပဲေလ။ ႏြားေက်ာင္းသားဟာ ဇာတ္လိုက္မင္းသားျဖစ္တာ ပံုျပင္ထဲရွိ႐ုံသက္သက္ပါ။ လက္ေတြ႔မွာေတာ့ သက္ထားအတြက္ သူငယ္ခ်င္းထက္ မပိုခဲ့ပါဘူး။ နင္ေပ်ာ္ေနပါေစ .. ေရွ႕ဆက္သြားမယ့္ ဒီလမ္းခရီးမွာ သူငယ္ခ်င္းေတြ ထပ္ေတြ႔တဲ့အခါ သက္ထားေရ.....နင္ ငါ့ကို သတိရေပးပါ။
“အားရင္ ငါစာေရးလိုက္မယ္” အဲဒိစကားက ဒီအေမွာင္ဘဝအတြက္ အလင္းတစ္စ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မွာပါ။ ဒါေပမဲ့ မတုန္မလွဳပ္ျပံဳးတတ္တဲ့ နင့္အၾကည့္ေတြမွာ င့ါအတြက္ ဘာေမွ်ာ္လင့္စရာမွ မရွိဘူးဆိုတာ သိေနခဲ့တာပါပဲ။ မျဖစ္ႏိုင္တဲ့ ဘဝႏွစ္ခုအတြက္ ငါ့ဘက္ကသာ တစ္ဖက္သက္ျဖစ္ေနတာကို ေက်းဇူးပဲတင္မိပါတယ္။ သက္ထားေရ ....နင့္အၾကည့္လက္လက္ေတြ ကို ငါလြမ္းေနမွာပါ။ အဲဒါေတြဟာ ငါ့ဘဝစာမ်က္ႏွာတိုင္းမွာ ပါေနေတာ့မယ့္ မာဂ်င္လိုင္း (margin line)ေလးေတြ ျဖစ္ေနခဲ့ပါျပီ။ နင္တားခဲ့တဲ့ စည္းေလးေနာက္မွာ ခပ္ျပံဳးျပံဳးပဲ ငါထာဝရ ရွိေနမယ္။ ေနာင္တမရေတာ့ဘူးကြာ..နင္ျဖစ္ေစခ်င္တာ ဒါပဲဆိုတာ သိေနခဲ့ပါျပီ .......ေက်နပ္ေတာ့။
ခပ္တိုးတိုးနဲ႔ရြာခ်တဲ့မိုးေအာက္မွာ သူ႔ ထီးေလးကို ဖြင့္မေဆာင္းျဖစ္ခဲ့မိဘူး ..မိုးေရ စိုပါေစေတာ့။ အငိုၾကိဳက္တဲ့ အလြမ္းနတ္သားက ငါ့ဇာတ္ထုပ္ကိုမ်ား ေရးခဲ့ေလသလား။ျပိဳင္ခြင့္ရွိေပမယ့္ အ႐ွဴံးပဲျဖစ္လိမ့္မယ္ဆိုေတာ့လည္း
“သူငယ္ခ်င္းကိုရည္းစားမလုပ္ဖုိ႔ဘယ္သူေတြစေျပာခဲ့လဲ”...... ျဖတ္လိုက္မိတဲ့လက္ဘက္ရည္ဆိုင္ေလးထဲက သီခ်င္းသံေလးကိုၾကားေတာ့ သူျပံဳးျပီးခပ္တိုးတိုးေလး ေျဖလိုက္မိတယ္ “သက္ထား”
ငါေသရင္ ေလျပည္ေလးျဖစ္ပါ့မယ္
ဘယ္ေနရာေရာက္ေနမွန္းမသိတဲ့
သူငယ္ခ်င္းခ်စ္သူေလးကို ရွာေတြ႔တဲ့အခါ
တိတ္တခိုးေလး ျမတ္ႏိုးႏိုင္ေအာင္ေပါ့ ....
..........................................................
သူငယ္ခ်င္းေရ ...သံေယာဇဥ္ဆိုတာ သၾကားလံုးနဲ႔တူတယ္ အခ်ဳိၾကိဳက္တဲ့လူဟာ တစ္ေန႔သြားပိုးစားမယ္။
ဖြဲဖြဲက်တဲ့မိုးကို သတိအျပဳမိမွာ သူမထီးေလး ဖြင့္ေဆာင္းမိတယ္။ မိုးအစိုခံလို႔မျဖစ္ပါဘူးေလ။ ဘာမွေတာ့ သိပ္မထူးေပမဲ့တစ္ခ်ဳိ႕လူေတြကို အလုပ္မပိုေစဖို႔ ဒီလိုပဲ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ဂ႐ုစိုက္ေနခဲ့ရတယ္။ ထီးမပါလို႔ မိုးခိုဖို႔ ေျပးလႊားေနတဲ့လူေတြကို ၾကည့္ရင္း သူမ မနာလိုျဖစ္ခ်င္မိတယ္။ ငါလည္းသူတို႔လို ေျပးလႊားေနခ်င္လိုက္တာ..။သက္ျပင္းေလးခ်ျပီး သတိရမိတယ္…သူေကာ ထီးပါရဲ႕လား။ ဂ႐ုစိုက္မႈေတြ ဘယ္တုန္းတည္းက စတင္ခဲ့တာလဲေတာ့ မေသခ်ာဘူး။ စိတ္ေတြကေတာ့ ဒီလိုနဲ႔ ပိုးစားေနမိခဲ့ျပီ ..သက္ျပင္းကိုအခါခါခ်လို႔ ေမ့ျပစ္ခဲ့ရေပါင္းေတြလည္း မ်ားလွျပီေနာ္။ ၾကာၿပီဆိုေပမယ့္ မေန႔တစ္ေန႔ကလိုပဲလို႔ ထင္ေနမိေသးတယ္ကြယ္ တူတူက်က္ခဲ့ဖူးတဲ့ သင္႐ုိးကုန္ေတြ၊ အေအးဆိုင္က ခံုပုေလးေတြ၊ ဘာသာျပန္စာအုပ္ထူေတြ၊ စိတ္ကူးယဥ္ ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္းေတြ၊ ဘယ္သူမွ မသိတဲ့အိပ္မက္ဆိုးေတြ ..အဲ့ဒိ စာမ်က္ႏွာတိုင္းရဲ႕ ရက္စြဲေတြမွာ အျပံဳးလွလွ ဖန္တီးေပးခဲ့တာ နင္ပါ သူငယ္ခ်င္းရယ္။ ဒါေပမယ့္ ပမာဏ မမ်ားတဲ့ ငါေန႔ရက္ေတြအတြက္ .. ခံစားခ်က္ဆိုတာ ... ဟင့္အင္း .. ငါနင့္ကို ၾကိဳၾကိဳတင္တင္ေမ့ခ်င္လွျပီ။
အတၱမၾကီးသင့္ပါဘူး ငါ့ႏွလံုးသားရယ္ ...နင္ေပ်ာ္ရႊင္ဖို႔သက္သက္အတြက္ေတာ့ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေလး ဒီထက္ပိုျပီး ရင္မကြဲေစခ်င္ဘူး ..ခုေတာ့ ငါ့စကားနားေထာင္လိုက္ေနာ္..နင့္နာက်င္မႈေတြ သိပ္မၾကာခင္ အဆံုးသတ္ေတာ့မွာပ။ါ ဟိုး ခပ္ေဝးေဝးက ဘယ္သူမွမသိတဲ့တစ္ေနရာေလးမွာ အကုန္လံုးကို ေမ့ျပီးသား ျဖစ္ေနမွာပါ။ အဲ့ဒိေတာ့ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေလးကို နင္မတမ္းတပါနဲ႔ေတာ့ေလေနာ္။ သူ႔ဘဝေလး ေပ်ာ္ရႊင္ေအးေဆးပါေစ။
ေရႊအိမ္စံမို႔ ထားရက္ခဲ့တာမဟုတ္ပါဘူးကြယ္... ေနမရတဲ့ ဘဝမို႔ .. ေစာေစာကေလး ထြက္သြားေပးတာပါ။ သတိရလို႔ တမ္းတမိရင္ ငါ့အတြက္ ကဗ်ာေလးေရးေလေနာ္။ အရင္ကလိုေတာ့ ငါဖတ္ေပးႏိုင္မွာ မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဒါေပမယ့္ ငါသိေနမွာပါ။
အက္ကြဲေနတဲ့ နင့္အၾကည့္ေတြကို ဥပကၡာျပဳရင္း ရင္ထဲမွာ ငိုေၾကြးေနခဲ့တာ အားတင္းျပံဳးတဲ့ နင့္မ်က္လံုးေတြေၾကာင့္ ငါၿပိဳလဲခ်င္မိတာ ...သူငယ္ခ်င္းေရ နင္မသိလိုက္ပါနဲ႔ေနာ္။ သက္ထားရဲ႕ ထံုးစံအတိုင္း နင့္ကိုလဲ ထီမထင္ပဲ ေမ့သြားမယ္လို႔သာ ေတြးေပးပါ။ အမွားလုပ္တတ္တဲ့ ဘုရားသခင္ဟာ ငါ့တို႔ကိုလည္း မွားၿပီးေတြ႔ေစခဲ့တယ္လို႔ပဲ ယူဆလုိက္ေတာ့မယ္။ ဒါေပမယ့္လည္း ေပ်ာ္ရႊင္မႈကို အနည္းနဲ႔အမ်ား ေပးသနားခဲ့တာမို႔ အဲဒိအမွားကို အျမတ္တႏိုးထားမိပါတယ္ဟာ ...
အခန္းျပန္ေရာက္ေတာ့ ..သူေပးလိုက္တဲ့ လက္ေဆာင္ေလးကို ဖြင့္ၾကည့္လိုက္တယ္။ ထံုးစံအတိုင္း စာအုပ္ေလးပါပဲ။ဒါေပမယ့္ ဒီတစ္ခါေတာ့ ပံုႏွိပ္စာလံုးေတြ မပါဘူး။ ပထမဆံုး စာမ်က္ႏွာေပၚက အလြတ္ရေနတဲ့ လက္ေရးေလးကို အေျပးအလႊား ၾကည့္မိတယ္ ။
“သက္ထားေရ .. ပန္းေတြခူးရင္း စကားေတြေျပာရင္း နင္ ငါ့ကို ေမ့သြားမွာပါေလ” တဲ့.. သူမလက္ေတြ အနည္းငယ္တုန္ယင္လာတယ္။ ခုနက မိုးနည္းနည္းစိုလို႔ ေအးျပီး ဖ်ားခ်င္တာလား ..စိတ္ရဲ႕ တုန္ယင္မႈလား .. မေသခ်ာတဲ့ စိတ္ကူးမဆံုးခင္ စာေၾကာင္းေလးေပၚမွာ မ်က္ရည္တစ္စက္ မွင္ေတြကို ပ်ံ႕သြားေစတယ္။
အင္း ...ငါနင့္ကို ေမ့သြားမွာပါေလ .. ေသမင္းရဲ႕သတို႔သမီး ျဖစ္ရတဲ့အခါက်ရင္ေပါ့ ...
အိပ္မက္ေတြမွာ ငါ့ကိုေနခြင့္ေပးပါ
ဒီေျမကမာၻ လက္မခံေတာ့တဲ့အခါ
ဒီေနရာေလးပဲ
နင့္အနား ငါေနႏိုင္မွာ
<ႏွံေကာင္>
No comments:
Post a Comment