ေဆာင္းကုန္ေတာ့လည္း ေႏြကူးျပီေပါ့ေလ။ ရင္ဘတ္ထဲမွာေတာ့ ခပ္ၾကဲၾကဲ အလြမ္းေတြ ပြင့္ျမဲပြင့္တယ္။ ခက္ခက္ခဲခဲနဲ႔ ဘဝလမ္းကိုလည္း ကၽြန္ေတာ္ ေလွ်ာက္ျမဲေလွ်ာက္တယ္။ ဘဝမွာ ဖက္တြယ္ထားတာ တစ္ခုကေတာ့ သူ႔စကားတစ္ခြန္းတည္းရယ္။
ကၽြန္ေတာ့္ကို တိုးတိုးေလး သူမ ကတိေပးခဲ့ပါတယ္ ငါျပန္လာခဲ့မယ္တဲ့။
အဲ့ဒိေန႔က စာေမးပြဲ ေနာက္ဆံုးေန႔ေလ။ စာကိုေသခ်ာၾကိဳးစားခဲ့တာမို႔ ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္ပဲေအာင္မယ္လို႔ သိေနခဲ့ၾကတဲ့အတြက္ စာေမးပြဲနဲ႔ပတ္သတ္ျပီး ပူပန္ျခင္းမရွိခဲ့ၾကဘူး။ ေနာက္ဆံုးဘာသာေျဖျပီးတဲ့အခ်ိန္ ေက်ာင္းသားေတြအားလံုး ဆူဆူညံညံ ေပ်ာ္ေနၾကတဲ့အခ်ိန္ သူမကေတာ့ ေက်ာင္းဝန္းထဲက ခ်ယ္ရီပင္ၾကီးေအာက္ ထိုင္ရင္း ခ်ယ္ရီပန္းေတြကို ေမာ့ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေလအေဝွ႔မွာ ေၾကြက်ေနတဲ့ ခ်ယ္ရီပန္းေတြနဲ႔အတူ သူတို႔ေတြကိုေငးေနတဲ့ သူမကို တိတ္တိတ္ေလးပဲ ငံု႔မိုးၾကည့္ေနခဲ့တာ။ စကားမေျပာတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘာစကားမွ ေျပာခြင့္မရေအာင္ လုပ္ခဲ့တာကေတာ့ သူမ။
"မနက္ျဖန္ ငါ အာဖရိကသြားေတာ့မယ္" တဲ့။
သူမကို အာဖရိကမွာ ေမြးတာပါ။ သူ႔မိဘေတြက အဲ့ဒိမွာ လုပ္အားေပး အလုပ္ကိုလုပ္ၾကတာ။ သူ႔ကိုေမြးျပီး သိပ္မၾကာခင္ သူ႔အေဖေပ်ာက္သြားတယ္။ သူပုန္ေတြပဲ ဖမ္းသြားသလိုလို ဘာသတင္းမွမရေတာ့ သူ႔အေမလည္း စိတ္ဆင္းရဲျပီး ကြန္လြန္သြားတယ္။ ေနာက္ဆံုးသူ႔အေဒၚကပဲ သူ႔ကိုေစာင့္ေရွာက္ထားရတာ။ အခု သူ႔အေဖသတင္းကို ျပန္ရျပီတဲ့။ ဆရာဝန္ဆိုေတာ့ သူပုန္စခန္းတစ္ခုက ဖမ္းထားျပီး သူတို႔လူေတြကို ကုခိုင္းတာတဲ့။ အဲ့ဒါ အခု သူ႔အေဖအတြက္ ျပီးေတာ့ သူကိုယ္တိုင္လည္း သြားခ်င္ေနတဲ့အတြက္ သူလိုက္သြားမယ္တဲ့။ အင္းေလ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြဲေနတဲ့ အေဖဆိုေတာ့လည္း...။
သူ႔ရဲ႕ အိပ္မက္က သူ႔အေဖလိုပဲ အာဖရိကမွာ လုပ္အားေပးဆရာဝန္ လုပ္ဖို႔ပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒါ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မထင္ခဲ့ဘူး။ တကယ္ ျဖစ္လာခဲ့ရင္ေတာင္မွ အဲ့ေလာက္ၾကီး ႐ုတ္တရက္ဆန္လိမ့္မယ္လို႔ မထင္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ မလိုက္ႏိုင္တဲ့ခရိးတစ္ခုကို မသြားဖို႔အတြက္ သူမကိုတားဖို႔ အခြင့္အေရးလည္း မရွိခဲ့ပါဘူး။ ျဖစ္လည္း မျဖစ္ႏိုင္ပါဘူး။ သူမေဘးမသီရန္မခဖို႔ ဆုေတာင္း႐ုံကလြဲျပီး ဘာမွ မတတ္ႏိုင္တာပဲကြယ္။ ေခါင္းငိုက္စိုက္ က်ေနခဲ့လားေတာ့မသိဘူး သူမကိုၾကည့္ရင္း ကၽြန္ေတာ့္အလြမ္းေတြကို ေလျပည္နဲ႔အတူ အစြမ္းကုန္ေျခြခ်ေနမိတယ္။ မိန္းကေလးေရ အဲ့ဒါ ငါ့ရဲ႕ႏႈတ္ဆက္လက္ေဆာင္ေပါ့။ သူမကိုေလ ရွိသမွ်ဘုရားေတြ ေစာင့္ေရွာက္ပါေစကြယ္။
ငါျပန္လာခဲ့မယ္ ေသခ်ာေရာက္ေအာင္ျပန္လာခဲ့မယ္ တဲ့။ အဲ့ဒါ သူမရဲ႕ ကတိေလးပါ။ အဲ့ဒိစကားနဲ႔အတူ ေက်ာင္းဝန္းထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုသူမခ်န္ထားရစ္ခဲ့တယ္။ သတၱိေတြနဲ႔ ေက်ာခိုင္းသြားတဲ့ သူမသံေယာဇဥ္ကို ကၽြန္ေတာ္ျမင္ေနရတယ္။ အိပ္မက္ေတြ အေကာင္အထည္ေဖာ္ႏိုင္ပါေစ။ သူ႔အေဖနဲ႔လည္း ေတြ႔ရပါေစ ေဘးမသီရန္မခဘဲ အႏ ၱရာယ္ကင္းပါေစဆိုတဲ့ ဆုေတာင္းေတြကို အထပ္ထပ္ေျခြရင္း အခ်ိန္အခါေတြကို ုေမ့ထားျပီး ကၽြန္ေတာ္ေစာင့္ေနခဲ့တယ္။ အခုလည္း ေႏြကူးျပန္ျပီ။ ဒါေပမယ့္ ဘယ္လိုအေျခအေန ေရာက္ေရာက္ ဘယ္သူေတြ ဘယ္လိုေျပာေျပာ ကၽြန္ေတာ္ေစာင့္ေနအံုးမယ္ ေန႕ေတြလေတြႏွစ္ေတြ မေရတြက္ပဲ ေစာင့္ေနအံုးမယ္ ......
************************************
တကၠသိုလ္ေက်ာင္း၏ ေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ား ေတြ႔ဆံုပြဲတြင္ ေက်ာင္းသားမ်ား ဆူညံပြက္ေလာ႐ိုက္ေနၾကသည္။ ေက်ာင္းသား ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာ မိသားစုႏွင့္ အိုးႏွင့္အိမ္ႏွင့္ ျဖစ္ကုန္ၾကျပီ။ ေက်ာင္းဝန္းၾကီးထဲတြင္ ဘူေဖးစားၾကရင္း စကားေဟာင္းမ်ား လက္ဆံုၾက ၾကသည္။
အသက္ (၆၀)ေက်ာ္ခန္႔ အဘြားအို တစ္ေယာက္ကို မ်က္မွန္တပ္ထားေသာ ျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္ လူၾကီးတစ္ေယာက္က လာႏႈတ္ဆက္သည္။
"ဆရာမၾကီး ကၽြန္ေတာ့္ကိုမွတ္မိလား ကၽြန္ေတာ္ .... ပါ"
"ေၾသာ္ .. ေအး" မွတ္မိလား မမွတ္မိသည္လားေတာ့မေျပာတတ္ မႈန္ဝါးဝါးႏွင့္ ေအးေတာ့ေျပာရွာသည္။
“ xxx သတင္း မၾကားမိဘူးေနာ္ သူဘယ္လိုမ်ားေနလဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို မေျပာမဆိုနဲ႔႔ ထြက္သြားတာ”
စိတ္မေကာင္းဟန္ျဖင့္ေျပာေနေသာ ထိုသူကိုၾကည့္ရင္း အဘြားအိုမွတ္မိလာဟန္တူသည္။
“ေၾသာ္ မင္းက ငါ့တူမရဲ႕ အတန္းေဖာ္ ျပဴးေၾကာင္မဟုတ္လား” ဟု ေျပာသည္။
ျပီးမွ သက္ျပင္းခ်ရင္း
“မင္းမလဲ ငါ့တူမကို ေစာေစာစီးစီး စိတ္ျဖတ္လိုက္ႏိုင္တာ ေကာင္းသေပါ့ကြယ္ ... သူလည္းထြက္သြားျပီး တစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ အဆက္အသြယ္ျပတ္သြားတာပါပဲ သူ႔အေဖနဲ႔ ျပန္ေတြ႔သလား ဘာလားေတာင္ ေသခ်ာမသိရပါဘူး။ ... ဟင္း .. အဲ့ဒိေကာင္မေလးကလဲ တေဇာက္ကန္း လုပ္ျပီဆိုရင္ တားမရဘူး”
ျဖည္းျဖည္းခ်င္းေျပာေနေသာ အဘြားအိုမွာ ေမာလာဟန္ျပသည္။ ႏြမ္းနယ္ေသာစိတ္က လူကို ပိုပန္းေစဟန္တူသည္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုး အေတြးကိုယ္စီႏွင့္ စကားဝိုင္းမွာ တိတ္ဆိတ္သြားျပန္သည္။ သိကၽြမ္းေဟာင္းမ်ား ျပန္ေတြ႔ေသာအခါ ေပ်ာ္စရာအမွတ္တရမ်ားကို အလြမ္းသယ္ႏိုင္႐ုံသာမက ဒဏ္ရာအေဟာင္းမ်ားကိုလည္း ျပန္သစ္ေစႏိုင္သည္။
ေက်ာင္းဝန္းထဲက ခ်ယ္ရီပင္ကို ခပ္ေငးေငးလွမ္းၾကည့္ရင္း လူၾကီးက စကားျပန္စသည္။
“ေက်ာင္းထဲက တစ္ပင္တည္းေသာ ခ်ယ္ရီလည္း မပြင့္ေသးဘူးေနာ္ ခ်ယ္ရီပြင့္ခ်ိန္ ေရာက္ေနျပီ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေနာက္ဆံုးႏွစ္ကဆို ပြင့္လိုက္တာ အဲ့ဒီႏွစ္က အလွဆံုးပဲ တအားကိုပြင့္တာ..... ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိေသးတယ္။ xxx က ခ်ယ္ရီပန္းအရမ္းၾကိဳက္တာ သူအားတာနဲ႔ အဲ့ဒိကိုေရာက္ေနတတ္တာပဲ”
“အင္း ... ငယ္ငယ္တည္းက ေက်ာင္းထဲမွာပဲ ေနလာေတာ့ အဲ့ဒိအပင္ကို သံေယာဇဥ္တြယ္တာ ျဖစ္မွာေပါ့ကြယ္ .. တခါတေလမ်ား သူ႔ကိုဆူလိုက္ရင္ အဲ့ဒိအပင္ေအာက္ သြားသြားငိုေနတတ္တာ”
အဘြားအို ယဲ့ယဲ့ျပံဳးသည္။
“မပြင့္ေသးတာလား မပြင့္ေတာ့တာလားေတာ့ မေျပာတတ္ဘူးကြယ္ .. သူမပြင့္တာ ႏွစ္ေပါင္းအေတာ္ၾကာျပီ”
“မင္းတို႔က ကံေကာင္းတာ .. မွတ္မွတ္ရရေျပာရရင္ xxx ထြက္သြားတဲ့ႏွစ္ မင္းတို႔ေတြေက်ာင္းျ႔ပီးတဲ့ႏွစ္ အဲ့ဒိနွစ္က ဒီအပင္ေနာက္ဆံုးပြင့္တဲ့ႏွစ္ပဲ .. အဲ့ဒါျပီး ေနာက္ႏွစ္ကစလို႔ မပြင့္ေတာ့တာ အခုခ်ိန္ထိပဲ ”
ႏွစ္ဦးစလံုး ေျခာက္ကပ္ကပ္ႏိုင္ေသာ ခ်ယ္ရီပင္ကို ေငးၾကည့္ေနၾကသည္။ အတန္ၾကာေအာင္ တိတ္ဆိတ္ေနျပီးမွ အဘြားအိုက
“ေက်ာင္းေကာင္စီ ဘုတ္အဖြဲ႔ဝင္လူၾကီးတစ္ခ်ဳိ႕ကေတာ့ မပြင့္ေတာ့လို႔တဲ့ သူ႔ခုတ္ခ်င္ေနၾကတယ္ ... ဟင္း ...
ပြင့္ေစခ်င္ပါေသးတယ္ကြယ္”
ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ ႏႈတ္မဆက္ဘဲ အဘြားအို ထြက္သြားသည္။ အိမ္ေဖာ္ေကာင္မေလးကိုတြဲရင္း ေက်ာင္းဝန္းထဲက ပါေမာကၡ ႐ုံးခန္းဘက္ ေလွ်ာက္သြားေသာ အဘြားအိုကို ေငးၾကည့္ရင္း ထိုလူမွာ ျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။
ဆူညံေနေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားကို ေငးၾကည့္ေနေသာ ခ်ယ္ရီပင္ၾကီးမွာ ေလျပည္ႏွင့္အတူ ယိမ္းကေနသည္။ သို႔ေသာ္ ယခင္ကလိုေတာ့ ခ်ယ္ရီပန္းတို႔ေၾကြက်မလာေတာ့ တျခားအပင္တို႔၏ စိမ္းဖန္႔ဖန္႔သစ္ရြက္တခ်ဳိ႕ ဝါက်င္က်င္ ရြက္ေဟာင္းတို႔သာ ေလျပည္ထဲ ေဝ့ဝဲသြားသည္။ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးကေတာ့ ခပ္တည္တည္ ....
*********************************************
ရက္လႏွစ္တို႔ ေဟာင္းေသာ္လည္း ေက်ာင္းသားတို႔မွာေဟာင္းမသြား .. အသစ္အသစ္ေသာသူမ်ား ႏွစ္တိုင္းေရာက္လာသည္။ ႏွစ္လအလီလီ ေျပာင္းေသာ္လည္း ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးသည္ ေဟာင္းမသြား အသစ္သစ္ေသာ နည္းပညာတို႔ျဖင့္ ျပဳျပင္ျခင္းခံရသည္။ အသစ္ေသာေက်ာင္းသားတို႔ ေဟာင္းသြားသည္။ အေဟာင္းအေဟာင္းေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားလည္း ဘဝသစ္တို႔တည္ေဆာက္ၾကသည္။ တခါတေလ အလြမ္းေျပ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးကို လာၾကည့္ၾကသည္။ လာၾကည့္တိုင္းလည္း ခ်ယ္ရီပင္ကို ေျပာသြားၾကသည္။
“ခုတ္သင့္ေနျပီ” တဲ့ ။
သို႔ေသာ္လည္း မပြင့္ပါ။
ထိုႏွစ္ကလည္း ခ်ယ္ရီမပြင့္ပါ။ အရင္ႏွစ္ကလည္း မပြင့္ခဲ့ပါ။ ေနာက္ႏွစ္လည္း မပြင့္ခဲ့ပါ။ ေနာက္ႏွစ္ ေနာင္ႏွစ္မ်ားတြင္လည္း ပြင့္လိမ့္မည္မထင္ေတာ့ပါ။ ေျပာစမွတ္တြင္ေအာင္လွခဲ့ေသာ ထိုခ်ယ္ရီပင္ကို အဘယ္သူ ျပဳစားခဲ့သနည္း။ ႐ုကၡေဗဒပညာရွင္မ်ား မေျဖရွင္းႏိုင္ေသာ ျပႆနာကို ထိုအပင္ကေပးခဲ့သည္။
အဘယ္သို႔ေသာ အေၾကာင္းအရာက အင္မတန္ မ်ဳိးစိတ္ေကာင္းေသာ ထိုအပင္ .. အင္မတန္ ရာသီဥတုသင့္ေတာ္ေသာ ဤျမိဳ႕တြင္ မပြင့္ႏိုင္ျခင္းကို ျဖစ္ေစသနည္း။ ထိုအရာသည္ လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္။ သို႔ေသာ္ မည္သူမွ်ေတာ့ အေျဖမသိ။ မည္သူမွ်ေတာ့အေျဖမသိ။
********************************************************
ပြင့္ခ်ိန္မပြင့္ ပြင့္ေနက်အတိုင္းမပြင့္သည့္ သစၥာမဲ့ေသာ ထိုခ်ယ္ရီပင္ကို လူတို႔ ခုတ္လိုက္ၾကသည္။ ေျပာင္ေျပာင္ရွင္းရွင္း ထိုေနရာတြင္ အျခားတစ္ပင္ကို အစားထိုးေလမည္လား။
တကယ္ေတာ့ ထိုခ်ယ္ရီပင္သည္ သစၥာမဲ့သည္မဟုတ္ သစၥာအရွိလြန္ျခင္း ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ သူသစၥာထားသည္မွာ အခ်ိန္အခါကိုမဟုတ္ ေနရာကိုမဟုတ္။ သူ သစၥာထားသည္က ကတိစကားတစ္လံုး ထြင္းသြားေသာ လူသားတစ္ဦးကို သာျဖစ္သည္။
တစ္ေခါက္တစ္ခါတည္း ေသေအာင္ပြင့္ရမယ္ဆိုလည္း နင့္အတြက္ပဲျဖစ္ခ်င္တယ္
<ႏွံေကာင္>
ကၽြန္ေတာ့္ကို တိုးတိုးေလး သူမ ကတိေပးခဲ့ပါတယ္ ငါျပန္လာခဲ့မယ္တဲ့။
အဲ့ဒိေန႔က စာေမးပြဲ ေနာက္ဆံုးေန႔ေလ။ စာကိုေသခ်ာၾကိဳးစားခဲ့တာမို႔ ထူးထူးခၽြန္ခၽြန္ပဲေအာင္မယ္လို႔ သိေနခဲ့ၾကတဲ့အတြက္ စာေမးပြဲနဲ႔ပတ္သတ္ျပီး ပူပန္ျခင္းမရွိခဲ့ၾကဘူး။ ေနာက္ဆံုးဘာသာေျဖျပီးတဲ့အခ်ိန္ ေက်ာင္းသားေတြအားလံုး ဆူဆူညံညံ ေပ်ာ္ေနၾကတဲ့အခ်ိန္ သူမကေတာ့ ေက်ာင္းဝန္းထဲက ခ်ယ္ရီပင္ၾကီးေအာက္ ထိုင္ရင္း ခ်ယ္ရီပန္းေတြကို ေမာ့ၾကည့္ေနခဲ့တယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ေလအေဝွ႔မွာ ေၾကြက်ေနတဲ့ ခ်ယ္ရီပန္းေတြနဲ႔အတူ သူတို႔ေတြကိုေငးေနတဲ့ သူမကို တိတ္တိတ္ေလးပဲ ငံု႔မိုးၾကည့္ေနခဲ့တာ။ စကားမေျပာတဲ့ ကၽြန္ေတာ့္ကို ဘာစကားမွ ေျပာခြင့္မရေအာင္ လုပ္ခဲ
"မနက္ျဖန္ ငါ အာဖရိကသြားေတာ့မယ္" တဲ့။
သူမကို အာဖရိကမွာ ေမြးတာပါ။ သူ႔မိဘေတြက အဲ့ဒိမွာ လုပ္အားေပး အလုပ္ကိုလုပ္ၾကတာ။ သူ႔ကိုေမြးျပီး သိပ္မၾကာခင္ သူ႔အေဖေပ်ာက္သြားတယ္။ သူပုန္ေတြပဲ ဖမ္းသြားသလိုလို ဘာသတင္းမွမရေတာ့ သူ႔အေမလည္း စိတ္ဆင္းရဲျပီး ကြန္လြန္သြားတယ္။ ေနာက္ဆံုးသူ႔အေဒၚကပဲ သူ႔ကိုေစာင့္ေရွာက္ထားရတာ။ အခု သူ႔အေဖသတင္းကို ျပန္ရျပီတဲ့။ ဆရာဝန္ဆိုေတာ့ သူပုန္စခန္းတစ္ခုက ဖမ္းထားျပီး သူတို႔လူေတြကို ကုခိုင္းတာတဲ့။ အဲ့ဒါ အခု သူ႔အေဖအတြက္ ျပီးေတာ့ သူကိုယ္တိုင္လည္း သြားခ်င္ေနတဲ့အတြက္ သူလိုက္သြားမယ္တဲ့။ အင္းေလ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြဲေနတဲ့ အေဖဆိုေတာ့လည္း...။
သူ႔ရဲ႕ အိပ္မက္က သူ႔အေဖလိုပဲ အာဖရိကမွာ လုပ္အားေပးဆရာဝန္ လုပ္ဖို႔ပါ။ ဒါေပမယ့္ အဲ့ဒါ ျဖစ္လာလိမ့္မယ္လို႔ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္မထင္ခဲ့ဘူး။ တကယ္ ျဖစ္လာခဲ့ရင္ေတာင္မွ အဲ့ေလာက္ၾကီး ႐ုတ္တရက္ဆန္လိမ့္မယ္လို႔ မထင္ခဲ့ဘူး။ ကၽြန္ေတာ္ မလိုက္ႏိုင္တဲ့ခရိးတစ
ငါျပန္လာခဲ့မယ္ ေသခ်ာေရာက္ေအာင္ျပန္လာခဲ့မယ္ တဲ့။ အဲ့ဒါ သူမရဲ႕ ကတိေလးပါ။ အဲ့ဒိစကားနဲ႔အတူ ေက်ာင္းဝန္းထဲမွာ ကၽြန္ေတာ့္ကိုသူမခ်န္ထားရစ္ခဲ
************************************
တကၠသိုလ္ေက်ာင္း၏ ေက်ာင္းသားေဟာင္းမ်ား ေတြ႔ဆံုပြ
အသက္ (၆၀)ေက်ာ္ခန္႔ အဘြားအို တစ္ေယာက္ကို မ်က္မွန္တပ္ထားေသာ ျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္ လူၾကီးတစ္ေယာက္က လာႏႈတ္ဆက္သည္။
"ဆရာမၾကီး ကၽြန္ေတာ့္ကိုမွတ္မိလား ကၽြန္ေတာ္ .... ပါ"
"ေၾသာ္ .. ေအး" မွတ္မိလား မမွတ္မိသည္လားေတာ့မေျပာတတ္ မႈန္ဝါးဝါးႏွင့္ ေအးေတာ့ေျပာရွာသည္။
“ xxx သတင္း မၾကားမိဘူးေနာ္ သူဘယ္လိုမ်ားေနလဲ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို မေျပာမဆိုနဲ႔႔ ထြက္သြားတာ”
စိတ္မေကာင္းဟန္ျဖင့္ေျပာေနေသာ ထိုသူကိုၾကည့္ရင္း အဘြားအိုမွတ္မိလာဟန္တူသည္။
“ေၾသာ္ မင္းက ငါ့တူမရဲ႕ အတန္းေဖာ္ ျပဴးေၾကာင္မဟုတ္လား” ဟု ေျပာသည္။
ျပီးမွ သက္ျပင္းခ်ရင္း
“မင္းမလဲ ငါ့တူမကို ေစာေစာစီးစီး စိတ္ျဖတ္လိုက္ႏိုင္တာ ေကာင္းသေပါ့ကြယ္ ... သူလည္းထြက္သြားျပီး တစ္ႏွစ္ေလာက္ၾကာေတာ့ အဆက္အသြယ္ျပတ္သြားတာပါပဲ သူ႔အေဖနဲ႔ ျပန္ေတြ႔သလား ဘာလားေတာင္ ေသခ်ာမသိရပါဘူး။ ... ဟင္း .. အဲ့ဒိေကာင္မေလးကလဲ တေဇာက္ကန္း လုပ္ျပီဆိုရင္ တားမရဘူး”
ျဖည္းျဖည္းခ်င္းေျပာေနေသာ အဘြားအိုမွာ ေမာလာဟန္ျပသည္။ ႏြမ္းနယ္ေသာစိတ္က လူကို ပိုပန္းေစဟန္တူသည္။ ႏွစ္ေယာက္စလံုး အေတြးကိုယ္စီႏွင့္ စကားဝိုင္းမွာ တိတ္ဆိတ္သြားျပန္သည္။ သိကၽြမ္းေဟာင္းမ်ား ျပန္ေတြ႔ေသာအခါ ေပ်ာ္စရာအမွတ္တရမ်ားကို အလြမ္းသယ္ႏိုင္႐ုံသာမက ဒဏ္ရာအေဟာင္းမ်ားကိုလည္း ျပန္သစ္ေစႏိုင္သည္။
ေက်ာင္းဝန္းထဲက ခ်ယ္ရီပင္ကို ခပ္ေငးေငးလွမ္းၾကည့္ရင္း လူၾကီးက စကားျပန္စသည္။
“ေက်ာင္းထဲက တစ္ပင္တည္းေသာ ခ်ယ္ရီလည္း မပြင့္ေသးဘူးေနာ္ ခ်ယ္ရီပြင့္ခ်ိန္ ေရာက္ေနျပီ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေနာက္ဆံုးႏွစ္ကဆို ပြင့္လိုက္တာ အဲ့ဒီႏွစ္က အလွဆံုးပဲ တအားကိုပြင့္တာ..... ကၽြန္ေတာ္ မွတ္မိေသးတယ္။ xxx က ခ်ယ္ရီပန္းအရမ္းၾကိဳက္တာ သူအားတာနဲ႔ အဲ့ဒိကိုေရာက္ေနတတ္တာပဲ”
“အင္း ... ငယ္ငယ္တည္းက ေက်ာင္းထဲမွာပဲ ေနလာေတာ့ အဲ့ဒိအပင္ကို သံေယာဇဥ္တြယ္တာ ျဖစ္မွာေပါ့ကြယ္ .. တခါတေလမ်ား သူ႔ကိုဆူလိုက္ရင္ အဲ့ဒိအပင္ေအာက္ သြားသြားငိုေနတတ္တာ”
အဘြားအို ယဲ့ယဲ့ျပံဳးသည္။
“မပြင့္ေသးတာလား မပြင့္ေတာ့တာလားေတာ့ မေျပာတတ္ဘူးကြယ္ .. သူမပြင့္တာ ႏွစ္ေပါင္းအေတာ္ၾကာျပီ”
“မင္းတို႔က ကံေကာင္းတာ .. မွတ္မွတ္ရရေျပာရရင္ xxx ထြက္သြားတဲ့ႏွစ္ မင္းတို႔ေတြေက်ာင္းျ႔ပီးတဲ့ႏွစ္ အဲ့ဒိနွစ္က ဒီအပင္ေနာက္ဆံုးပြင့္တဲ့ႏွစ္ပဲ .. အဲ့ဒါျပီး ေနာက္ႏွစ္ကစလို႔ မပြင့္ေတာ့တာ အခုခ်ိန္ထိပဲ ”
ႏွစ္ဦးစလံုး ေျခာက္ကပ္ကပ္ႏိုင္ေသာ ခ်ယ္ရီပင္ကို ေငးၾကည့္ေနၾကသည္။ အတန္ၾကာေအာင္ တိတ္ဆိတ္ေနျပီးမွ အဘြားအိုက
“ေက်ာင္းေကာင္စီ ဘုတ္အဖြဲ႔ဝင္လူၾကီးတစ္ခ်ဳိ႕ကေတာ့ မပြင့္ေတာ့လို႔တဲ့ သူ႔ခုတ္ခ်င္ေနၾကတယ္ ... ဟင္း ...
ပြင့္ေစခ်င္ပါေသးတယ္ကြယ္”
ေျပာေျပာဆိုဆိုႏွင့္ ႏႈတ္မဆက္ဘဲ အဘြားအို ထြက္သြားသည္။ အိမ္ေဖာ္ေကာင္မေလးကိုတြဲရင္း ေက်ာင္းဝန္းထဲက ပါေမာကၡ ႐ုံးခန္းဘက္ ေလွ်ာက္သြားေသာ အဘြားအိုကို ေငးၾကည့္ရင္း ထိုလူမွာ ျပဴးေၾကာင္ေၾကာင္ က်န္ရစ္ခဲ့သည္။
ဆူညံေနေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားကို ေငးၾကည့္ေနေသာ ခ်ယ္ရီပင္ၾကီးမွာ ေလျပည္ႏွင့္အတူ ယိမ္းကေနသည္။ သို႔ေသာ္ ယခင္ကလိုေတာ့ ခ်ယ္ရီပန္းတို႔ေၾကြက်မလာေတာ့ တျခားအပင္တို႔၏ စိမ္းဖန္႔ဖန္႔သစ္ရြက္တခ်ဳိ႕ ဝါက်င္က်င္ ရြက္ေဟာင္းတို႔သာ ေလျပည္ထဲ ေဝ့ဝဲသြားသည္။ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးကေတာ့ ခပ္တည္တည္ ....
*********************************************
ရက္လႏွစ္တို႔ ေဟာင္းေသာ္လည္း ေက်ာင္းသားတို႔မွာေဟာင္းမသြား .. အသစ္အသစ္ေသာသူမ်ား ႏွစ္တိုင္းေရာက္လာသည္။ ႏွစ္လအလီလီ ေျပာင္းေသာ္လည္း ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးသည္ ေဟာင္းမသြား အသစ္သစ္ေသာ နည္းပညာတို႔ျဖင့္ ျပဳျပင္ျခင္းခံရသည္။ အသစ္ေသာေက်ာင္းသားတို႔ ေဟာင္းသြားသည္။ အေဟာင္းအေဟာင္းေသာ ေက်ာင္းသားမ်ားလည္း ဘဝသစ္တို႔တည္ေဆာက္ၾကသည္။ တခါတေလ အလြမ္းေျပ ေက်ာင္းေတာ္ၾကီးကို လာၾကည့္ၾကသည္။ လာၾကည့္တိုင္းလည္း ခ်ယ္ရီပင္ကို ေျပာသြားၾကသည္။
“ခုတ္သင့္ေနျပီ” တဲ့ ။
သို႔ေသာ္လည္း မပြင့္ပါ။
ထိုႏွစ္ကလည္း ခ်ယ္ရီမပြင့္ပါ။ အရင္ႏွစ္ကလည္း မပြင့္ခဲ့ပါ။ ေနာက္ႏွစ္လည္း မပြင့္ခဲ့ပါ။ ေနာက္ႏွစ္ ေနာင္ႏွစ္မ်ားတြင္လည္း ပြင့္လိမ့္မည္မထင္ေတာ့ပါ။ ေျပာစမွတ္တြင္ေအာင္လွခဲ့ေသာ ထိုခ်ယ္ရီပင္ကို အဘယ္သူ ျပဳစားခဲ့သနည္း။ ႐ုကၡေဗဒပညာရွင္မ်ား မေျဖရွင္းႏိုင္ေသာ ျပႆနာကို ထိုအပင္ကေပးခဲ့သည္။
အဘယ္သို႔ေသာ အေၾကာင္းအရာက အင္မတန္ မ်ဳိးစိတ္ေကာင္းေသာ ထိုအပင္ .. အင္မတန္ ရာသီဥတုသင့္ေတာ္ေသာ ဤျမိဳ႕တြင္ မပြင့္ႏိုင္ျခင္းကို ျဖစ္ေစသနည္း။ ထိုအရာသည္ လွ်ိဳ႕ဝွက္ခ်က္ ျဖစ္ေကာင္းျဖစ္မည္။ သို႔ေသာ္ မည္သူမွ်ေတာ့ အေျဖမသိ။ မည္သူမွ်ေတာ့အေျဖမသိ။
********************************************************
ပြင့္ခ်ိန္မပြင့္ ပြင့္ေနက်အတိုင္းမပြင့္သည့္ သစၥာမဲ့ေသာ ထိုခ်ယ္ရီပင္ကို လူတို႔ ခုတ္လိုက္ၾကသည္။ ေျပာင္ေျပာင္ရွင္းရွင္း ထိုေနရာတြင္ အျခားတစ္ပင္ကို အစားထိုးေလမည္လား။
တကယ္ေတာ့ ထိုခ်ယ္ရီပင္သည္ သစၥာမဲ့သည္မဟုတ္ သစၥာအရွိလြန္ျခင္း ျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ သူသစၥာထားသည္မွာ အခ်ိန္အခါကိုမဟုတ္ ေနရာကိုမဟုတ္။ သူ သစၥာထားသည္က ကတိစကားတစ္လံုး ထြင္းသြားေသာ လူသားတစ္ဦးကို သာျဖစ္သည္။
တစ္ေခါက္တစ္ခါတည္း ေသေအာင္ပြင့္ရမယ္ဆိုလည္း နင့္အတြက္ပဲျဖစ္ခ်င္တယ္
<ႏွံေကာင္>
6 comments:
အဲဒီေကာင္မေလးက ေသသြားတာလား။ ခ်ယ္ရီပင္ကလည္းသစၥာရွိတယ္ေနာ္။ ဇာတ္လမ္းေလးေကာင္းတယ္ႏွံေကာင္ေရ။
Good job, nyi ma...it's aesthetically great. I love it. Do more,please.
ဇာတ္လမ္းေလးက ေကာင္းတယ္။ ဆြဲေဆာင္မႈ အျပည့္ရွိတယ္
i like the way of u feeling about that article.....also thinking.....
တေခါက္ထဲေသေအာင္ပြင္႔ရမယ္ဆိုလဲ သူ႔အတြက္ပဲ ျဖစ္ခ်င္တာ :)
အရမ္း ခံစားရတယ္ ႏွံေကာင္ေရ...
ေကာင္မေလးနဲ႔ သူ႔အေဖ ေတြ႔ျဖစ္ၾကလားေတာင္ မသိလိုက္ရေပမယ့္ ဇတ္လမ္းေလးကို ဖတ္ျပီးေတာ့ ခံစားသြားရတယ္ဗ်ာ။
Post a Comment