ေမွာင္ေနတဲ့ ည
အလွမ္းေ၀းတဲ့ အေရွ႕ကမ္းက ..
ဖေရာင္တိုင္မီးနဲ႕ တဲကေလးဟာ .. ငါ့အိမ္။
ပူလြန္းတဲ့ေန
က်ိတ္က်ိတ္တိုးတဲ့ လူသားေတြ
တံခါးမပါတဲ့ ဘတ္စ္ကားက .... ငါ့အိမ္။
ရြာလြန္းတဲ့မိုး
ေျမာင္းေတြဆို႔ကာ ဒူးေရခ်ိဳး
ပ်က္စီးေနတဲ့ ပလက္ေဖါင္းက.... ငါ့အိမ္။
ေပၚေပၚထင္ထင္အဲ့သူခိုး
လူေတြငိုတာ မ်က္ရည္မိုး
ကုသိုလ္ေတာ္္ဗရပြနဲ႔ ဂရုနာအစိုးရက .... ငါ့အိမ္။
ရင္ဘတ္ထဲက ဒီဒဏ္ခ်က္
ေသြးသံထြက္လည္း ကမ္းတဲ့လက္
တိတ္တိတ္ညဥ္းတဲ့ ေမတၱာသုတ္က .. ငါ့အိမ္။
ပညာမတတ္ စာမတတ္
ကၾကီးခေခြး ငါတို႔ဖတ္
အျဖဴအစိမ္းနဲ႔ ဘိန္းေကၽြးခံ ဘ၀ဟာ .. ငါ့အိမ္။
ေျပာင္းသည္ လဲသည္ ငါတို႔ၾကိဳးမည္
ဆိုးမည္ ယုတ္မည္ သူတို႔လုပ္မည္
အေရွ႕ဖက္ကမ္းက ငရဲခန္းသည္ .. .. ငါ့အိမ္။
မိုးစင္စင္လင္းလုျပီ ..... ျပတင္းမ်ား ဖြင့္လုျပီ ... ျပတင္းမ်ား ပြင့္လုျပီ ။
<ႏွံေကာင္>
Wednesday, April 2, 2008
အကၽြႏု္ပ္ ၏ ... အိမ္
Posted by
ႏွံေကာင္
at
1:31 AM
Subscribe to:
Post Comments (Atom)

3 comments:
ကၽြန္ေတာ္ က အငွားအိမ္ ဗ် ... ၀န္ထမ္းအိမ္ယာမွာ :D
ကုိႏွံေကာင္...
အိမ္ေတြဒီေလာက္မ်ားမွေတာ့
ရန္ကုန္မွာဆုိ ငွားစားရင္အပီပဲဗ်ာ။
ကၽြန္ေတာ္ေနတာက ငမုိးရိပ္တံတားေအာက္မွာပါ
အစ္ကုိ႔စက္ကြင္းနဲ႔လြတ္ပါတယ္ေနာ္......
ကဗ်ာေလးေကာင္းလုိက္တာ ညီမေလးေရ။ ခုမွ ပဲေရာက္ျဖစ္တယ္
Post a Comment